strandweer

Image

Cloudbusters

Laatste gelegenheid voor een wandeling deze week en de volgende ook als ik voorzichtig vooruitkijk. Ik was nog niet uit de bus of het begon te regenen, steeds harder en ook een hagelbui. Dan kun je beter niet het strand op of in de duinen. Dus ik draaide een rondje in Katwijk. Net toen ik overwoog om eerder naar huis te gaan, klaarde het op. Ik heb nog lekker voor de wind uit naar Noordwijk gelopen. November is super vanwege de luchten. November is triest omdat het nog wel een half jaar kan duren voordat er weer strandweer is. Daarom noem ik dit blog zo en niet omdat het er was.

dubbel

Image

In stadskleding de natuur in hoort afgestraft met een stevige regenbui. En zo gebeurde het. Uit het niets, ergens in het noordwesten.

Het kwam door de mondhygiëniste. Daar kon ik niet in mijn wandeloutfit naartoe. Sta je daar drie kwartier later, met een mondvol schone tanden en niks beters te doen. 

Denken aan straks, nog lang niet, als ik helemaal niet meer mag werken. Is pensioen vakantie? Gedwongen rust houden? Activiteiten? Het is zo dubbel allemaal.

Ik kan toch moeilijk ook op zo’n atoomstroomfiets door de duinen crossen. Vanaf mijn bankje bij het slag zie ik ze langs schichten. Voor een zelftrapper te oud en gebrekkig.

Wil niet zeuren, maar er ‘moet’ wel iets. Gedachten vertalen in actie. Concreet dingen doen omdat er anders niets gebeurt.

Nog even het excuus van druk, daarna moet ik aan het werk. Ik zei toch dubbel?

Houd moed!

Klappertanden

Image

DSC_9156

Na de foto’s begon het te regenen en niet zo’n beetje. Zelden heb ik zo veel water in zo korte tijd zien vallen. En zelden heb ik daar middenin gelopen. De camera gauw in plastic.

Fijn om niemand tegen te komen. Alleen in de natuur. Ik heb zelfs Sterns gezien. Hun krijsen uit een andere tijd.

Geen droge draad meer aan mijn lijf. Klappertanden in de bus. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Blewbird bericht uit de wildernis tussen de randstad en de zee. Het kan nog.