Ansichtkaart #27

Beste X, nogal slaperig van die weerswisselingen. Vandaag alleen een klein rondje door de wijk. Overal mooie bloemen. Woensdag was ik op het strand en ook in zee. Het water heerlijk fris. Realiseer mij dat we in een vaccinatiebubbel zitten en dat miljarden nog onbeschermd rondlopen. Alleen door te delen kunnen we het probleem oplossen. Houd moed! B.

Ansichtkaart #26

Beste X, vandaag alweer een rondje Wassenaarseweg gedaan. ‘t Is daar nu net natuur. Ganzen, koeten, scholeksters. Mijn voet is weer iets meer belastbaar. Nagedacht over gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Bedacht dat mannen meer moeten doen voor vrouwenrechten. Over een paar dagen wordt het zomer. Geniet en blijf gezond! B.

Hetzelfde is geweest

Ik ben net zo uit mijn evenwicht als anderen. Als jij. Maar ik probeer het niet te laten merken. Niet blind voor gevaren en risico’s. Vaccins zijn niet op tijd en niet in voldoende hoeveelheid beschikbaar. Vaccins werken niet of niet voldoende. Het inentingsproces is langdurig en vraagt ook langdurig een grote mate van discipline van zowel de patiënt als de medische wereld. Laten we eerlijk zijn: discipline kunnen we niet zo goed in Nederland. Dat vinden we maar eng.

Ik zei toch dat ik niet blind ben voor gevaren en risico’s! Maar er is ook hoop. Er is een vaccin. De maatregelen voor de ‘feestdagen’ zijn helder. En over een paar weken wordt het alweer langzaam lichter. ‘Zelfs het donkerste uur telt slechts zestig minuten’, zei iemand laatst.

Ik ben net zo uit mijn evenwicht als jij. Beperkt in mijn contacten, beperkt in mijn bewegingen. Alle dagen lijken op elkaar. Maar het wordt weer beter straks, daarvan ben ik overtuigd. Beter, maar anders. Want hetzelfde is geweest.

Voor het eerst

Mijn blog is in zichzelf verdwenen. Ik ga naar buiten. Op de fiets. Strand en zee. Verpletterend zonnig, warm en mooi. Avonturen. Maar ik kan dat allemaal niet laten zien. Niet met duizend camera’s, smartphones of andere hulpmiddelen. Het is gewoon een beetje op.

Wat kan ik nog toevoegen aan al die meningen, over al die onderwerpen. Verhitte atmosferen. Onnodige tegenstellingen. Verantwoordelijkheid ontbreekt. Soms lijkt het wel oorlog. Dan weer komt er zo’n vertruttende reactie van de Nederlandse regering. Over een paar weken kom ik in uw Kamer terug. Dat je bijna denkt dat het virus, bij Lobith, de toegang is geweigerd.

Nederland is in zichzelf verdwenen. Op de plaats waar het ooit was, is een gat waarvan de contouren vanuit de ruimte scherp te herkennen zijn. Voor het eerst, eigenlijk. En voor het laatst.

WYSIWYG

Image

Wassenaarse Slag vandaag. Voor het eerst sinds 11 maart. Kijk maar na! Het viel mij niet mee. De koffie niet lekker en niet voldoende veilig. Maar de zon scheen uitbundig, waardoor het warm aanvoelde, ondanks de frisse noordwester. 

Drukte bij het watertappunt. Toen ik twee buitenlandse dames met een schare kinderen, een stuk of 5, in hun eigen taal, aansprak op de benodigde afstand, kreeg ik een snauw. Misschien voelen zij zich hier veiliger dan in eigen land, waar het strenger toegaat? Coronapark Nederland?

Blij dat er nu een Europese overeenkomst over de aanpak van de crisis is. Ik schaamde mij wel een beetje voor Rutte, die daar zonodig de dwarsligger moest spelen. Hij laat zich snel meetrekken door zijn rechtse vriendje Kurz. In ieder geval kunnen jullie weer naar Ischgl, het Ibiza van de Alpen.

En ik? Ik blijf in eigen land. Wassenaarse Slag, Katwijk, Noordwijk, Zandvoort, Texel, de Nederlandse Rivièra. What you see is what you get.

Toerist in eigen stad

Regen. Toerist in eigen stad. 

Eerste horeca-ervaringen sinds maart. Broodje kaas en koffie bij Naturalis. Lekker ruim daar, maar pas op voor ouders met kinderen die ‘er even langs willen’. Gewoon iets van zeggen. Ze kijken dan wel beteuterd, maar binden toch in.

De speech van Angela Merkel indrukwekkend. De jeugd belangrijk, maar daar niet naïef in zijn. Denken vanuit #Europa. Praten met dwarsliggers zoals Mark Rutte, tot compromis komen. En weinig onderwerpen behandelen, maar wel gaan voor concrete resultaten. Daar kunnen we van leren, als wij ons ervoor openstellen.

Toerist in eigen stad. #Leiden. Regen. De lucht van natte bladeren die zich mengt met wat door auto’s werd uitgestoten. Europees staatsburger, dat voelt goed.

niet stilstaan, verder

Dat je voortdurend met jezelf wordt geconfronteerd, dat stoort mij geloof ik nog het meeste aan de coronabeperkingen. Werken, leven en slapen binnen 4 muren. Grens dat maar eens netjes af!

Valt mij op dat ik beter ruik en hoor. Op de fiets, als een stel van die oudere e-bikers passeert, ruik je het angstzweet, de antizonnebrand en de goedkope deo.

Op het strand twee mensen die elkaar ontmoeten, te dicht bij mij. Hallo, hoe gaat het, heb je nog werk? Zeg dan maar dag tegen je rust. Ik sta op en ga een stuk verder.

In de duinen is het prachtig. Wel de duinroosjes gemist dit jaar. Dat je vorig jaar niet stilstond bij de mogelijkheid dat het dit jaar zo zou gaan.

Niet stilstaan, verder! Niet bang zijn, door!

alles verandert dus ook ik

al vroeg op de fiets naar katwijk. een sprong in de branding. alle virussen weg. het water kouder dan vorige week. wel helder. voor de kust liggen meer dan 20 schepen.

voordat ik weer opstap zit ik nog even op het bankje bij de opgang. daar is het druk met fietsers en wandelaars van allerlei pluimage.

daarna zie ik -na 3 maanden- voor het eerst weer de boulevard. 

geen foto. ik durf nog niet om mijn camera mee op de fiets te nemen. 

alles verandert dus ook ik.

proefverlof

fiets, dip, fiets. terug in 2 uur. de geur van de zee en de duinen. de wijdte van het strand en de lucht. het water dat je hoofd omsluit. voor het eerst het gevoel dat ik niet meer opgesloten ben. je verandert, went aan je gevangenis. op sommige dagen kom ik zelfs niet buiten.

op het bankje bij de strandopgang komen vogelgeluiden binnen zoals ik die lang niet heb gehoord. ik gun mijzelf niet een rondje boulevard, maar trap meteen terug naar leiden.

fiets, dip, fiets, proefverlof op woensdagochtend. thuis een kop jasmijnthee.

#houdhetklein / #keepitsmall