Grenzen open!

Scheveningen

Scheveningen wacht op de nieuwjaarsduik. Geen held met plotselinge luide geluiden, vuurwerk en geschreeuw, al dan niet dronken, de schreeuwers. Sommige harde muziek, van mijn eigen platen, is dan weer geen probleem. Klinkt een beetje hypocriet, maar het ligt genuanceerder. Belangrijk is de vraag of het mogelijk is om het geluid te beïnvloeden of om ervoor weg te lopen. Hoe dichtbij het komt en wat je ermee kunt. In deze tijd van het jaar blijf ik eigenlijk het liefste binnen, maar op zo’n mooie frisse dag wil ik er toch ook wel even uit.

Van Sonic Youth en Bardo Pond kunnen anderen dan weer overlast ervaren. Het is ook lastig om met zó veel mensen op zo’n klein oppervlak te wonen. Grenzen open, zodat we naar buiten kunnen!

Heb een goede jaarwisseling en doe voorzichtig met vuurwerk en alcohol!

plan, do, check, act

MARRAPINTI – Doreen Reid Nakamarra (detail)

Ik weet wel hoe het werkt. En als ik werk, dan kan ik het wel. Maar in deze tijd van het jaar zakt de moed ook wel eens een beetje weg. Dat je bedenkt wat je wilt doen, dat je het ook doet en dat je even stilstaat bij de gevolgen. Positief blijven. Dit is niet maatgevend voor hoe het straks gaat zijn.

Tegenwoordig kijk ik bij Facebook Events wat er te doen is. In de regio Leiden – Den Haag. Museums, concerten, tentoonstellingen. Liefst klein en gratis, of met de Museumjaarkaart, die elk jaar duurder wordt omdat de entreeprijzen hoger worden, omdat en zodat de Museumjaarkaart duurder wordt.

Kijk, straks ga ik weer naar het strand. Nu beweeg ik mij, onwennig nog en struikelend, van de ene tentoonstelling naar de andere. Die in Volkenkunde, over Australië, klein, overzichtelijk, puur en eerlijk, is wat mij betreft erg de moeite waard.

Plan, do, check, act.

Schatten

Ik raamde het op 3 kwartier en het duurde precies 45 minuten. Voor iemand die niet zo exact is, kan ik best aardig schatten. 

Als je het rond kunt lopen, mag je het houden. Dat zou mij goed uitkomen. Een prachtig stuk duin, zonder zicht op bebouwing, en ook strand en zee, een fietspad en een paardenpad om over te steken, 3 bankjes en een picknicktafel. What else do you need?

Doe meer met ongeveer!

Heerlijke dag, zomaar vrij om vrij te zijn.

ik hoor bij het nieuwe

Stoor mij niet, ik ben aan het multitasken! Alles onder controle ja, muziek (Aldous Harding, Meredith Monk), koffie (thermoskan, 2 kopjes), thee (pot, iets met groen en munt), koekjes, kerstkransjes (kerstkransjes?!). Aan mijn blog niet toegekomen gisteren, dus ik durf vandaag nog, terwijl het heel ander weer is, met hagel enzo en gisteren alleen van die motregen die de lucht schoon maakt en je gemoed.

Dat je van de ene kant van je leven naar de andere wordt gegooid en weet dat je niet alles kunt doen wat je zou moeten, maar dat het wel weer op zijn plek zal vallen, straks.

Een paar kilometer door beregende en bijna oplichtende duinen zijn voldoende om het allemaal weer in perspectief te zien.  

Laat los en kijk vooruit. Ik hoor bij het nieuwe en niet bij wat al was.

Een huis uit je hoofd

Vandaag heb ik op blote voeten door ijskoud water gelopen en over schelpen. Een goede realitycheck en van harte aan te bevelen bij stress en winterblues.

Vlak voor Wassenaarse Slag moest ik toch omdraaien. Er was de tijd, een afspraak die ik anders niet zou halen, en ook het tij, dat het vloed werd en het zwin overstroomd door nieuwe waterwas, aanwas, massa’s. 

Merkwaardig hoe je op het strand zonder agenda en PC alles toch op een rij krijgt. Alsof je een huis bouwt uit je hoofd. Waar je ‘s-morgens vroeg nog van wakker schrikt, is ‘s-middags je steun en toeverlaat. 

Ouder worden is topsport, zegt mijn buurvrouw, en zij kan het weten, maar ik voel het ook al een beetje. Als ik in 3 dagen mijn werk kan doen, heb ik er vier om de wereld te ontdekken. Dichtbij huis en bij de zee, daar ligt het ware geluk.

En met dit blog ga ik dan nog maar even door.

Waterlilies

Op mijn chromebook heb ik alles afgezet, maar op mijn telefoon verschijnen rare advertenties bij mijn blog. Vrouwen die binnen korte tijd aanzienlijke bedragen verdienen met lichte werkzaamheden in de eigen huiselijke omgeving. Weet je, ik geloof gewoon niet dat dat serieus is. Ik probeer dit zo op te schrijven dat je niet denkt dat ik naïef ben. Ik wil geen podium bieden aan dit soort misdadigers. Daarom ben ik bang dat dit mijn laatste blog moet zijn.

Nu had ik toch al een beetje last van zeg maar dalende bezoekerstientallen. En ik vind het vaak veel gedoe om zo’n blog te leggen. Bijna een ei. Maar ik zal het toch ook wel erg missen.

Net nu ik een beetje mijn vleugels aan het uitslaan ben. Anders met werk omgaan. Meer vooruit kijken en oriënteren op de wereld. Activiteiten, kunst, natuur enzo.

Een alternatief zou kunnen zijn om een overeenkomst aan te gaan met mijnheer WordPress. Dat kost iets en dan krijg je eigen ruimte zonder advertenties. Het is niet dat ik er niets voor over heb, maar ik heb dus ook een beetje last van het idee dat het bloggen als maatschappelijk fenomeen op zijn retour is. Dat je niet denkt dat ik naïef ben!

Wat ik doe, kan ook gemakkelijk bij Facebook, tumblr, Twitter, Flickr, of een ander platform. Minder gecompliceerd en veel directer.

Vandaag Den Haag. Dat was spannend. Uitgestapt op Mariahoeve en naar Centraal gelopen. Onderweg in een heus politiebureau (sanitaire stop), bij het Nationaal Archief (koffie) en uiteindelijk een broodje HEMA. Deeltijdpensioen is zo gek nog niet. In het stadhuis Waterlilies (https://denhaag.com/en/event/112901/waterlilies-in-the-atrium). En ook Prefered Pronouns (https://www.hivos.nl/fototentoonstelling-preferred-pronouns-te-zien-in-stadhuis-den-haag/), over transgenders. Daar moet je echt even gaan kijken. 

“Occasionally, some of your visitors may see an advertisement here,
as well as a Privacy & Cookies banner at the bottom of the page.
You can hide ads completely by upgrading to one of our paid plans.”

Nou ja.

Vaal maar uitbundig

Mussen

Mussen passen misschien nog wel beter bij mij dan een meeuw. Op Wassenaarse Slag komen ze al aanvliegen als ik ga zitten. Mijn broodje eten ze voor de helft. Dat ze kaas lusten, heb ik vandaag ontdekt. Hoe ze blijven zitten als het op is en pas wegvliegen als er een hond langskomt.

Zo’n dag met een net verkeerde kledingpolicy. Ik dacht dat ik het misschien te koud zou krijgen, maar op het strand scheen de zon vaal, maar uitbundig.