Want daar is de blauwe lucht

LEIDEN | Monument voor Ramses Shaffy

Net als Rembrandt van Rhijn had ook Ramses Shaffy een Leids verleden. Leiden doet altijd wel graag met de groten mee, maar in de kern blijft het een provinciestad-met-universiteit. Die hebben vaak iets van kijk eens hoe groot en belangrijk dat ik ben. En eren de ingezetenen die niet wisten hoe hard zij moesten weglopen met een monument. Hoog Sammy kijk omhoog Sammy. Zonder komma.

Toen ik er langs liep, vanmiddag, tijdens mijn Rutte-rondje, voelde ik mij opeens ontzettend Leids.

Ik schrik nu wel een beetje van een tweedeling die in de maatschappij aan het ontstaan is. Dat ouderen (zoals ik) straks niet meer dit en dat mogen. Waar is de onderlinge solidariteit? En wat dat virus kan aanrichten in je lichaam, ook bij jongeren, en dat ze eerst helemaal niks merken.

Nou ja, we zien wel. Want daar is de blauwe lucht.

Tussen twee tunnels

Rode Klaver

Ik kan als het moet nog wekenlang zo verder. Elke dag is hetzelfde. Geen probleem. Ik werk, draai mijn rondje, doe mijn boodschappen. Het went al. De ontdekkingen die ik heb gedaan tussen twee tunnels onder het spoor! De ene begint waar de Schipholweg aan de Willem de Zwijgerlaan raakt. De andere net voorbij het LUMC.

Van veilige afstand observeer ik hoe anderen het minder goed doen. De bedelaars op het Stationsplein. Zij voor wie het moeilijk is om voldoende afstand tot zichzelf te houden. Groepjes van 3 die op veilige afstand van elkaar het hele trottoir in beslag nemen. Fietsers die het virus te snel af zijn (echt!).

Ik stel mij voor dat in het Onderzoeksgebouw aan het Hippocratespad 21 naarstig wordt gezocht naar een antivirus. Dat geeft hoop.

Alles moet anders straks. Maar wat is straks en hoe weten we dat het begonnen is?

Tussen twee tunnels.

Concreet en tastbaar

Dik ingepakt, muts en wanten. Met plastic zakken links en rechts. Een met schepjes, vorkjes en vormpjes. Voor de buurtkinderen om mee te spelen. De andere afvalplastic waar anders vogels zich in vergissen. Ze zijn er nog, dit soort. En vorige zomer heeft ze maar liefst 26 kilo glasscherven van het strand gehaald. Dat heeft ook mijn voeten beschermd. Er zou een schoonmaakploeg naartoe moeten, vond ze. Maar ik vond dat ze het prachtig deed en precies de goede keuzes maakte. Extra zwaar nu omdat de vuilnisbakken er nog niet staan. Geen tijd om te helpen, dingen te doen. Voelde mij bijna een beetje schuldig en ging gauw de overgang over. Maar straks wie weet. Ik weet hoe het voelt als je dit doet. Concreet en tastbaar. Het beste alternatief voor dagenlang turen op een schermpje.

Niki de Saint Phalle in Scheveningen

Chat Jardinier (1991) – detail

Niki de Saint Phalle in Beelden aan Zee. Drievijftig bovenop de Museumjaarkaart. Zeer druk bezocht, vooral door ouderen. Bussen vol. Ze lopen onder je door en over je heen, zodat het tijd kost om een goed beeld te krijgen. In de verlichting veel spots, die de sfeer wegnemen. Het restaurant zo vol dat de kans op een broodje verkeken was.

Ze was controversieel ooit, vanwege haar werk en levensstijl. Maar hier en nu en na haar dood onschadelijk en prooi aan Avro’s Kunstuur. Niet dat je niet moet gaan kijken! Als je mijn advies wilt: doe dit dan op een zonnige dinsdagmorgen. Het kan nog tot maart 2020.

Ja, veel Nana’s, in die zin waren die bijna een kunstje. Ze heeft dat concept tot maximale kwetsbaarheid uitgespeeld. Haar en hun tijd ver vooruit. Ik vind ze aandoenlijk. 

https://nl.wikipedia.org/wiki/Niki_de_Saint_Phalle

Plan B | Plan B | Plan B

DSC_7603
Preparations

De strijd tegen het water zit ons Nederlanders in het bloed. Maar er is een kentering aan het ontstaan. In dit artikel wordt als Plan B de optie genoemd dat we de huidige kustlijn opgeven en naar hogergelegen gebieden verhuizen. Eerlijk gezegd vind ik dat een realistische gedachtengang. Waarom een strijd aangaan die je toch niet kunt winnen? Kost miljarden en levert uiteindelijk niets op. Dijkverhoging op dijkverhoging, zandsuppletie op zandsuppletie. Wat je daar allemaal niet mee kapot maakt, realiseren de meesten zich niet eens. Houd er rekening mee dat het water straks komt en geef het een plek. Bouw op palen, verhuis naar het oosten.

Ja, dan raak ik ook ‘mijn’ strand kwijt. Waar je op een dag als vandaag heerlijk in de storm kunt lopen. Huilende wind, stuivend zand, bruisend water, zonneschijn en wolken, eenzaamheid. Weet je, dat zou ik er voor over hebben. En het is ook nog niet meteen zo ver.

Het gaat er om dat we in Nederland niet koste wat kost vasthouden aan wat we zelf ooit gemaakt hebben en ons realiseren dat er krachten aan het werk zijn die onze bouwwerkjes te boven gaan.

Geloof je mij niet? -We spreken elkaar! Over 40 jaar.