Zo lang als het gaat

DSC_6246Bleek zomerlicht en frisse bries. Om te wandelen perfect. Woensdag is het vaak wat drukker in de duinen en op het strand. Is het alweer vakantie? Het voelde wel zo. Zo van ik zie wel. Slingerend over strandopgangen, om 11 uur koffie aan het Wassenaarse Slag. Dat klinkt sjieker dan het is. Met een kartonnen bekertje op zo’n metalen bankje. Genieten. En dan weer terug. Laat ik hier nu maar mee doorgaan. Zo lang als het gaat. Blewbird.

Advertisements

Achter mijn tijd aan

DSC_6207Buschauffeurs zeggen dat zo als ze te laat zijn. Ik was niet te laat. Dat ben je nooit als je niet plant. Toch doe ik veel met tijd. Dat ik benul heb hoe lang het duurt van Noordwijk naar Zandvoort en dat ik dan zonder stressen de juiste trein haal. Keuzes maken, prioriteiten stellen.

Heerlijke dag. Spierpijn enzo, maar het was de moeite meer dan waard.

Achter mijn tijd aan.

Echt koud en aardedonker

DSC_6159Democratie wordt langzaamaan een schaars goed in Europa. Net als echt koud water en aardedonker. Tot nu toe zorgvuldig de Ridderzaal vermeden, maar vandaag moest-ie. Volgend jaar is er weer een verkiezing voor het Europees Parlement. Hoe moeten we reageren op ondermijnende krachten. Met begrip, of met geweld. Een lastig dilemma.

Blewbird is van Europa. De individuele staten mogen afgeschaft. In de tussentijd is het zaak dat democraten elkaar opzoeken en vermeende verschillen overboord zetten. In Nederland kunnen VVD, PvdA, CDA, D66, GroenLinks en de ChristenUnie makkelijk samen. Tegen het populisme, tegen de afbraak van de democratie, voor gerechtigheid en gelijke behandeling van iedereen, ongeacht. Niks sciencefiction, overlevingsstrategie.

Jullie hebben nog even om over mijn voorstel na te denken. Echt koud en aardedonker.

Kaalslag op het kermisterrein

DSC_6095Al vroeg op stap, naar een praktijkverpleegkundige en vervolgens naar de tandarts. Eerst hoe het met mij gaat en dan verdoving, heftig geboor en geslijp, rubberen lap en vulling in laagjes. Je kent dat vast.

Gelukkig was er daarna nog tijd voor een rondje langs het strand. Tegen regenen aan met hier en daar een drup. Niet koud, maar ik was blij dat ik iets fleece-achtigs mee had.

Grijs. Kaalslag op het kermisterrein bij de zee. Wassenaarseslag. De tentjes gesloten, niemand op het strand, alleen een aantal honden met hun baasjes. Ze kunnen het daar ook meteen zo overdrijven, met van die lange regenjassen en laarzen.

Het is belangrijk dat ik blijf wandelen, en gezond eten en niet te veel stress, en, en, en. Maar het belangrijkste voor mij is dat gevoel van niets hoeft meer als je ‘s-middags thuis zit met een kopje thee.

Kaalslag op het kermisterrein van het leven.

Foto: Volkswagen Kever, 1967 (Katwijk, vandaag)

De natuur ingepakt

DSC_5992Weer wennen aan het gewicht van de camera. De toverzomer voorbij en terug in de realiteit. Darmkankeronderzoeksample (is een heel klein beetje poep…) in een plastic zakje in de brievenbus en door naar bus 31. Natuurlijk doe ik mee aan het bevolkingsonderzoek. Nu kan dat nog.

Het was fijn om te wandelen en af en toe een duik in zee. Een gevonden plastic zak gebruikt als aankleding van een Blauwe Zeedistel. De natuur ingepakt. Kom daar maar eens ergens anders om.

Ik ben er klaar voor. Waarvoor? Alles.

Tussen heimwee en verlatingsangst

DSC_5767Zo voel ik mij doordat ik het gewaagd heb om vanuit de nieuwe woning op vakantie te gaan. Lichte neiging om na terugkeer vanaf het station de bus naar het oude adres te nemen.

Waar ik was? Rügen. Het grootste Duitse eiland. Binz, genauer gesagt. De eerste dagen was het 34 graden en kon ik niet veel méér doen dan in de schaduw aan het strand liggen. Ja, dat kan daar, vanwege rotsen en bomen.

Het eiland is een keer of 6 groter dan Texel, mijn referentie voor alle eilanden. Alhoewel een oud stoomtreintje een aantal belangrijke plaatsen verbindt, is de beste manier om veel van het eiland te zien waarschijnlijk toch per auto. Ik hoefde niet veel van het eiland te zien. De badplaatsen in het oosten (Sellin!) en de Prora, de vakantiekolos die de nazi’s hadden bedacht en nooit afgemaakt. Nu worden de kamers van 12 m2 samengevoegd en omgebouwd tot appartement. Het monumentale karakter kapot en dat is waarschijnlijk ook het beste.

Fijne vakantie. Tussen heimwee en verlatingsangst. Dat dan weer wel.

Foto: de Mütherturm in Binz (1981), ontworpen door Ulrich Müther in de zestiger jaren.

Ruimte voor mijzelf

DSC_5449De zomer zo stabiel dat ik niet meer achter elke aangekondigde stranddag hoef aan te lopen. Ruimte voor mijzelf.

In de stad schiet de nieuwbouw van De Lakenhal al op. Apart, maar niet modern genoeg. Leiden moet uitbreiden, maar wil de oorspronkelijke structuur bewaren. Als een kind dat groeit en hecht aan een oude broek of blouse.

Toen ik een kind was, namen mijn ouders mij al in juni van school om op vakantie te gaan. Als wij dan terugkwamen, was iedereen weg. En ik had de laatste leuke weken van het jaar gemist in de klas.

Ach, ik heb ze overleefd, die lange lome zomers. Onkruid tussen de straatstenen, de zee op blotevoetenafstand, Duitse bussen in het dorp en de geur van in azijnwater gekookte eieren bij het ontbijt.

Ruimte voor mijzelf.