Wat klaar is moet weg

Met Petten gaat het niet zo goed, zeggen ze. ‘t Is de ukkenemie. Ze hebben er last van de stikstofbepalingen. Dat klinkt bizar, want de lucht is er zo fris als onder de rook van een kerncentrale maar mogelijk is. Ze wilden er 80 strandhuisjes bouwen, maar dat mocht niet. Dat is maar goed ook, want het strand is van de natuur. Eerder deze week nog in het nieuws en nu was ik er al. Ik beken dat was heel toevallig.

Een palendorp op het strand mag wel. Ter herinnering aan het oude dorp, in zee verzonken. Ook van mij.

In de trein bleek mijn telefoon leeg. Ik heb vaker dat soort dingen als ik het druk heb gehad. Een signaaltje. En alle slimme dingen die ik bedacht, ben ik vergeten. Wat klaar is moet weg.

Advertisements

_stuurloos

Vandaag ruilen met morgen. Vanwege de betere strandweerverwachting. Dat kan soms als je 3 dagen werkt. Minimale bepakking.

Hoe ik mij laat leiden door omstandigheden. Stuurloos. Door bus 30, waardoor ik aan de Molentuinweg moet uitstappen. Door mijn schoenpolicy die maakt dat ik de tweede opgang moet nemen. Door watertappunt Wassenaarse Slag. Mijn stempelkaart is vol. Volgende keer krijg ik gratis koffie. Door de branding, die mij zo weer aanspoelt, als was ik een natte plastic zak. Door de zon, die zegt dat ik naar huis moet.

Tegenover de Soefitempel: Duinrozen met kleine botteltjes.

Dan dus morgen wel werken. Maar dat is ook wel weer leuk.

Klappertanden

Image

DSC_9156

Na de foto’s begon het te regenen en niet zo’n beetje. Zelden heb ik zo veel water in zo korte tijd zien vallen. En zelden heb ik daar middenin gelopen. De camera gauw in plastic.

Fijn om niemand tegen te komen. Alleen in de natuur. Ik heb zelfs Sterns gezien. Hun krijsen uit een andere tijd.

Geen droge draad meer aan mijn lijf. Klappertanden in de bus. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Blewbird bericht uit de wildernis tussen de randstad en de zee. Het kan nog.  

Regen en zonneschijn

DSC_8999

Een paar indrukken van Texel (6 tot 12 juni):

de SEA Art Tour en de blauwe vogels (‘blue birds’) van Marcella Kuiper;

– Paal 14, waar nooit iemand is als ik er ben (en hoe fijn dat is);

– Ria, die blijkt te zijn geboren in het huis waar later mijn oma woonde;

– Gevlekte orchis in de duinen (De Nederlanden/De Muy);

– Regen en zonneschijn.

DSC_8948
DSC_8917

Op Texel in rust

DSC_7880

Je weet dat de natuur op de Wadden iets achterloopt ten opzichte van ‘hier’. En dat er dus nog niks of bijna niks uitloopt. Grauw en grijs en bruin. En prachtig. Maar dat geeft dus niks. Met de zon erop. Woensdag, donderdag, vrijdag, zaterdag. Pas vandaag regen en wind.

Nulpunt. Vanaf nu wordt het beter. Groener, uitbundiger, positiever, kleurrijker. En dat dan de volgende keer. Het was fijn om te ervaren hoe verstild de natuur ook kan. Hoe wachten op betere tijden.

Er waren canavalsvluchtelingen op het eiland en Duitsers. En ik. Italia nog gesloten. Daar toch eens een praatje over maken. En overal werd gebouwd en verbouwd. Behalve bij de Catharinehoeve en bij Paal21, want die zorgen als vanouds voor pannenkoek en vegakroket.

Genieten zonder te brassen, dat is de kunst. Op Texel in rust.

Van een mus

DSC_7756

De aan-uit-machine draait op volle toeren. Een dag vrij tussen drukke werkdagen. Actief afschakelen en afreageren. Wandelen tegen de wind tot Wassenaarse Slag. Daar slaat de rust toe, tenminste dat dacht ik.

Ik wilde de mussen wat bijvoeren, maar ze reageerden niet. Blijken ze daar wat tijd voor te nemen. Eerst maar eens rustig rondkijken. Brood met kaas en stroop? Mmm, weet nog niet.

Ze kwamen pas toen ik mijn broodjes op had. Dat was wel een beetje sneu. De volgende keer zal ik… Ik heb geleerd. Van een mus.

Terug voor de wind. Foto’s maken, genieten, langzaam. Morgen weer snel.

Groetjes, Blewbird