Normaal (nieuw)

Eigenlijk moet er een groot en hoog hek om. Met toegangspoorten en bewakers, prikkeldraad. De duinen zijn namelijk niet berekend op zóveel bezoekers, recreanten, joggers, wandelaars, fietsers, skaters, voucherhouders. De zee dringt op en de bebouwing. Er zijn nog maar een paar plekken waar je echt alleen natuur ziet. Ik vertel natuurlijk niet waar precies, want dan wil je er vast ook heen. 

Feit is dat de Nederlandse natuur zwaarder wordt belast nu we niet meer zo gemakkelijk overal naartoe kunnen vliegen. Het is de vraag wat schadelijker is voor onze duinen. En ook hoe het verder moet, straks en volgend jaar. Zoals vroeger wordt het nooit meer en voor normaal moeten we vooral ‘nieuw’ lezen.

Omstellen, omdenken, aanpassen. En ondertussen doen mijn benen pijn als ik een uurtje door het mulle zand loop en laat ik mijn camera op een bankje bij de bushalte liggen. Een aardige Duitse toeriste wees mij er net op tijd op. Ze deed haar best op Nederlands.

Komt wel goed. 

Wandelzand

Als vrij en zomer bij elkaar komen in Katwijk. Exotisch zeeparadijs. Helder en hazy.

Niet veel te vertellen en dan is het goed. Nauwelijks wind, lauwwarm water, wandelzand.

Op Wassenaarse Slag zijn de eerste strandtenten alweer gesloten, of ze zijn nooit open geweest.

De gevolgen van de pandemie worden nu nog verstopt achter subsidies en compensatie. Dat kan straks echt niet meer.

Willy Zuid zal het wel redden, dat is een instituut. Friet en kaassoufflé.

Wandelzand.

WYSIWYG

Image

Wassenaarse Slag vandaag. Voor het eerst sinds 11 maart. Kijk maar na! Het viel mij niet mee. De koffie niet lekker en niet voldoende veilig. Maar de zon scheen uitbundig, waardoor het warm aanvoelde, ondanks de frisse noordwester. 

Drukte bij het watertappunt. Toen ik twee buitenlandse dames met een schare kinderen, een stuk of 5, in hun eigen taal, aansprak op de benodigde afstand, kreeg ik een snauw. Misschien voelen zij zich hier veiliger dan in eigen land, waar het strenger toegaat? Coronapark Nederland?

Blij dat er nu een Europese overeenkomst over de aanpak van de crisis is. Ik schaamde mij wel een beetje voor Rutte, die daar zonodig de dwarsligger moest spelen. Hij laat zich snel meetrekken door zijn rechtse vriendje Kurz. In ieder geval kunnen jullie weer naar Ischgl, het Ibiza van de Alpen.

En ik? Ik blijf in eigen land. Wassenaarse Slag, Katwijk, Noordwijk, Zandvoort, Texel, de Nederlandse Rivièra. What you see is what you get.

Evenmin iets | Eveneens niets

Deze coronapreventiesituatie heeft ook voordelen. Dat je met jezelf wordt geconfronteerd en je realiseert wat er wel kan. Dat kleine dingen ook belangrijk kunnen zijn. Of gewoon stom. Geef je verzet op en doe wat je leuk vindt! Lees een boek waar je eerder niet doorheen kwam.

Vanaf vandaag mag ik weer met de bus naar het strand van mijnheer Rutte. Dat is aardig en ik zal er zeker ook gebruik van maken. We moeten ons wel realiseren dat we niets hebben gedaan om het virus echt aan te pakken, en evenmin iets (eveneens niets) om onze leefomgeving structureel anders in te richten, zodat virusgolven minder voet aan de grond krijgen.

Wat we wel hebben gedaan de afgelopen maanden, is niet veel meer waard dan bidden dat het virus nog even wegblijft, in ieder geval tot na de vakantie. Dat getuigt niet van doorzicht of van vermogen om handelend op te treden. Op de korte termijn is het beter voor de economie, en volgend jaar zijn er alweer verkiezingen.

Kortom: leer van jezelf, en van anderen, geniet en blijf vooral gezond!

niet stilstaan, verder

Dat je voortdurend met jezelf wordt geconfronteerd, dat stoort mij geloof ik nog het meeste aan de coronabeperkingen. Werken, leven en slapen binnen 4 muren. Grens dat maar eens netjes af!

Valt mij op dat ik beter ruik en hoor. Op de fiets, als een stel van die oudere e-bikers passeert, ruik je het angstzweet, de antizonnebrand en de goedkope deo.

Op het strand twee mensen die elkaar ontmoeten, te dicht bij mij. Hallo, hoe gaat het, heb je nog werk? Zeg dan maar dag tegen je rust. Ik sta op en ga een stuk verder.

In de duinen is het prachtig. Wel de duinroosjes gemist dit jaar. Dat je vorig jaar niet stilstond bij de mogelijkheid dat het dit jaar zo zou gaan.

Niet stilstaan, verder! Niet bang zijn, door!

Tussen twee tunnels

Rode Klaver

Ik kan als het moet nog wekenlang zo verder. Elke dag is hetzelfde. Geen probleem. Ik werk, draai mijn rondje, doe mijn boodschappen. Het went al. De ontdekkingen die ik heb gedaan tussen twee tunnels onder het spoor! De ene begint waar de Schipholweg aan de Willem de Zwijgerlaan raakt. De andere net voorbij het LUMC.

Van veilige afstand observeer ik hoe anderen het minder goed doen. De bedelaars op het Stationsplein. Zij voor wie het moeilijk is om voldoende afstand tot zichzelf te houden. Groepjes van 3 die op veilige afstand van elkaar het hele trottoir in beslag nemen. Fietsers die het virus te snel af zijn (echt!).

Ik stel mij voor dat in het Onderzoeksgebouw aan het Hippocratespad 21 naarstig wordt gezocht naar een antivirus. Dat geeft hoop.

Alles moet anders straks. Maar wat is straks en hoe weten we dat het begonnen is?

Tussen twee tunnels.

Ik begrijp margrieten

Ik begrijp mijn (bijna) dagelijkse powerwalk. Ik begrijp gedwongen thuiswerken. Ik begrijp regen. Ik begrijp op tijd boodschappen doen. Ik begrijp koffie, Ik begrijp lezen. Ik begrijp foto’s uitzoeken. Ik begrijp omschakelen. Ik begrijp muziek luisteren. Ik begrijp tot mijzelf komen. Ik begrijp nieuw perspectief zoeken. Ik begrijp televisie kijken. Ik begrijp thuisisolatie. Ik begrijp margrieten. Ik begrijp…

Heus!

Focus in een kleine wereld

Cardamine pratensis (Pinksterbloem)

Ik kan dat niet zo goed. Focussen. Als ik het probeer wordt mijn oog als vanzelf afgeleid. Gewend als ik ben om om mij heen te kijken. Alles te willen zien. Breed. Verschillende schermen. Alles beweegt. Concentratie. Invloeden. Multifocaal.

Maar zo werkt het niet. Eerst een foto maken en dan thuis opzoeken wat het was. Met Florakompas (https://florakompas.nl/).

En dan nog kan ik tussen al die 96 witte bloemen niet die ene vinden. Wit, wit met geel, roze? Er is nog veel te doen. Uitdaging. 

Focus in een kleine wereld.