Omnesten in sokkentijd

DSC_3506_00001DSC_3506Sokkentijd. Voorbereiden op wat komen gaat. Omnesten. Wat mee moet mee en wat niet weg. Pure noodzaak met harde deadlines. Ik zie wel hoe het loopt. Straks, vanaf de nieuwe plek vast wel weer zin om uit te vliegen.

Van wandelen komt nu niet veel. Afspraken, werken, dingen regelen. Al bij de derde opgang gaf ik het op. Nu liever thuis bij e-mail en telefoon. Omnesten.

Advertisements

cirkel | circle

DSC_3368texel. een nieuwe fase. einde van het begin. cirkel. zomer in oktober. lastminute prinses juliana. noordwestzijde, zicht op zee, begane grond, fazanten bij de deur. wandelen, luieren, lezen, genieten. eilandgasten, ja wat verbindt met vlieland. alles bij elkaar, alles rond. texel.

ontbijt in den burg. r. en a. ontmoet op de markt, waar je altijd iedereen tegenkomt en waar ik vroeger met mijn moeder patat at. dit ene weet u moerbeek kleedt u.

alles rond, circle. anthony braxton, chick corea, barry altschul en david holland. negentientweeënzeventig, toen ik 15 werd, nog geen benul. zestig. begin van het einde en laatste uitdaging. ik hoor er meteen bij: griepprik en vrijereisdag. maak er iets moois van! cirkel. texel.

Gezicht van de zee | Face of the sea

DSC_3233Hoe zij zich laat zien. Na een noordwesterstorm, uitrollend van opluchting. Nog krachtig genoeg om zandbanken om te woelen en een andere plaats te geven. Golven van wel anderhalve meter. Ze trekt de zon om zich heen en de regen. Grauw en blauw en grijs en bruin.

Ik red het heen en weer naar Wassenaarseslag. Mussen voeren, dertig ongeveer. De brutaalste gaan op mijn knie zitten. Ze eten net zoveel als ik.

Een zeegezicht is het gezicht ván de zee! Misschien komt het wel weer goed.

Als je niet loopt (‘macron’)

DSC_3182_01Eerst mist, dan warm. Noordwijk – Duindamseslag. Ik ben werkelijk een beetje uit oefening. En dat terwijl het heel goed zou zijn om nu een lekker eind te wandelen. Als je niet loopt, kun je niet lopen.

Bijna te grijs voor foto’s. Terug aan de boulevard zie ik een madame in een dikke jas en met een flinke camera bij een onverwacht grote gele bloem. Die wil ik ook! Ik maak een babbeltje in mijn beste frengels. We vergelijken onze foto’s. Ze lijkt nogal onder de indruk van mijn handig kleine macrofilter. Dan mompelt ze iets over Macron en escargots en gaat verder. Ik ook.

In Leiden spookt het. Regen dus. En de voorbereidingen voor 3 oktober.

Colors inside | Kleur van binnen

DSC_3066On a day like this you have to find the colors inside, in your heart. Stroll through the city, take a few snaps, hop on a bus to the coast (Noordwijk). In between showers there is no rain. The start of fall in grey.

Op een dag als deze moet je de kleur van binnen zoeken. Door de stad lopen, genieten, foto’s maken, de bus naar Noordwijk nemen als die klaarstaat. Tussen de buien is het droog. Herfstbegin in grijs.

Grijs

DSC_2936Vandaag was voor inlopen, achterstanden inhalen, dingen op een rij zetten. Het gaat hard en ik moet de goede keuzes blijven maken. De zomer al vertrokken voordat ze goed en wel gearriveerd. Je merkt het meteen, het zand wordt niet meer warm. Wassenaarseslag, weer eens met camera. Grijs.

Alleen aan het einde, na friet bij Willy Zuid, toen ging het eigenlijk wel.

Ik geloof in de zon

DSC_2850...‘Ik geloof in de zon, ook schijnt hij niet, Ik geloof in de liefde, ook al voel ik het niet, ik geloof in god, ook al antwoordt hij niet.’ – Het stond er echt, bij de derde strandopgang, in reuzeletters, netjes geschreven, goede onderlinge afstand (dat is hartstikke moeilijk), geen zware voetstappen tussendoor (ook niet gemakkelijk). Kortom, een ‘pro’ strandschrijver!

Voor het eerst sinds lang was ik op Meijendelseslag. Vice versa is dat een uur verder dan Wassenaarseslag. Het strand daar is anders, groter, minder overzichtelijk, minder ‘thuis’. Ik word oud!

Ik geloof in de zon en in de liefde en verder in niet zo veel.

Sand | Sable | Zand

DSC_2779nElke korrel telt. De wereld gaat met zand om alsof het niet op kan. We blokkeren rivieren met stuwen zodat het niet naar zee kan en we spuiten onze stranden op met zand van de zeebodem. En dan willen we ook nog allemaal aan de kust wonen, zodat die helemaal stijf en star wordt en het zand niet meer kan bewegen. Het ergste misschien wel de betonkolossen aan de kust die alleen worden gebouwd om mee te speculeren. Mensen in China en India leven in slums terwijl om hen heen steeds maar nieuwe torenflats worden gebouwd.

Deze documentaire gisteren gezien, op Arte. Hij is al uit 2011, maar dat maakt het probleem niet minder schrijnend. Vandaag op het strand tussen Katwijk en Wassenaar. Zand voor jullie meegenomen. Wees er zuinig op, want elke korrel telt.