Meer geluk

In Leiden woedt Drie Oktober, een overbodig en in zichzelf gekeerd feest. Als je overgrootouders niet al hier zijn geboren, begrijp je het niet en doe je maar wat. Ik haal een frisse neus bij de zee. Tussen de buien schijnt de zon.

Bevrijd van de Spanjaarden, weet de gemiddelde Leidenaar op te hoesten als je vraagt naar de aanleiding. Maar het was anders. Namelijk dat wij een afvallige provincie waren die in het gareel moest. In tegenstelling tot Catalonië is het ‘ons’ toen gelukt om af te scheiden. Meer geluk dan verstand en de omstandigheden mee, zoals water en dijken. En misschien hadden de Spaanse soldaten ook gewoon geen zin. Zo’n klein stukje van het rijk, who cares?

Zo komt het dat er hier nu een reuzenrad is en andere kermisattracties. En dat ik vijf dagen vrij heb, bijna een kort pensioen. Komt wel goed. Meer geluk dan verstand.

Links:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Beleg_van_Leiden_(1573-1574)https://www.groene.nl/artikel/als-god-in-spanje

Advertisements

Wat klaar is moet weg

Met Petten gaat het niet zo goed, zeggen ze. ‘t Is de ukkenemie. Ze hebben er last van de stikstofbepalingen. Dat klinkt bizar, want de lucht is er zo fris als onder de rook van een kerncentrale maar mogelijk is. Ze wilden er 80 strandhuisjes bouwen, maar dat mocht niet. Dat is maar goed ook, want het strand is van de natuur. Eerder deze week nog in het nieuws en nu was ik er al. Ik beken dat was heel toevallig.

Een palendorp op het strand mag wel. Ter herinnering aan het oude dorp, in zee verzonken. Ook van mij.

In de trein bleek mijn telefoon leeg. Ik heb vaker dat soort dingen als ik het druk heb gehad. Een signaaltje. En alle slimme dingen die ik bedacht, ben ik vergeten. Wat klaar is moet weg.

dubbel

Image

In stadskleding de natuur in hoort afgestraft met een stevige regenbui. En zo gebeurde het. Uit het niets, ergens in het noordwesten.

Het kwam door de mondhygiëniste. Daar kon ik niet in mijn wandeloutfit naartoe. Sta je daar drie kwartier later, met een mondvol schone tanden en niks beters te doen. 

Denken aan straks, nog lang niet, als ik helemaal niet meer mag werken. Is pensioen vakantie? Gedwongen rust houden? Activiteiten? Het is zo dubbel allemaal.

Ik kan toch moeilijk ook op zo’n atoomstroomfiets door de duinen crossen. Vanaf mijn bankje bij het slag zie ik ze langs schichten. Voor een zelftrapper te oud en gebrekkig.

Wil niet zeuren, maar er ‘moet’ wel iets. Gedachten vertalen in actie. Concreet dingen doen omdat er anders niets gebeurt.

Nog even het excuus van druk, daarna moet ik aan het werk. Ik zei toch dubbel?

Houd moed!

Wie doet mij wat

DSC_9874

Je zult mij niet horen zeuren over het einde van de zomer. Van die dingen die vanzelf gaan en weer terug. Blewbird is altijd positief en nooit van gisteren.

Maar zo’n zondagmorgen aan het strand, met die bolle bries en al die dik ingepakte wandelaars met hond. Dat heeft toch iets triestigs. De zon doet haar best, maar verwarmt het zand niet meer. En van de weersvoorspelling weet je dat het minder wordt. En dan zie je het ook, net als je aan hoe om de schepen liggen kunt zien wanneer het vloed wordt.

Drukke tijd voor de boeg. Eigenlijk maar goed dat het weer herfst wordt. Langzaam terugslenteren, een paar foto’s maken en een goed glas bij Het Strand.

Wie doet mij wat!

Krachtige tendenzen

Niet veel woorden nodig. Aanzet tot de laatste zomerdag. In de duinen al krachtige tendenzen. Op het strand helder met zon en wind. Kijk, dat moeten we hebben!   Geprobeerd om langzaam te gaan en ook wat foto’s te maken. Bloemen laten je stilstaan en maken dat je even met niets anders bezig bent. Het proces belangrijker dan het resultaat. Toch krijg je dat hier, want hoe het werd gemaakt, kan ik niet meer laten zien. Alles heeft nu eenmaal zijn beperkingen. Lunch bij ‘Het Strand’. Niet verder vertellen, maar ik heb kroketten gegeten, ‘echte’. Ik heb ze niet gemist. Nou ja.

Realistisch is voor de anderen

Niemand weet waar het ligt en dat moeten we eigenlijk zo houden. Op de heenweg, jas aan en overnachten in Leer. Veerboot uit Neuharlingersiel. Spiekeroog. Shhhh!  Het eiland ter grootte van 3 voetbalvelden en een zandplaat (in werkelijkheid iets meer).   Eerst lege strandkorven en mistige uitzichten en dan plotseling in hittegolfmodus. Ik heb 3 boeken gelezen en een half. Dat was van een IJslandse schrijver, die ik niet kan aanbevelen. Mooiste citaat vanaf een terras (vrij vertaald): “’Realistisch’ is voor degenen die dat nodig hebben.”  Wat ze daar niet hebben: een pont die op vaste tijden vaart, asfalt, auto’s, lawaai, stank, luidruchtige uitgaansgelegenheden. Ja, het is er iets duurder. Dat komt omdat echt alles vanaf de overkant moet worden aangevoerd. Behalve de eigengemaakte marmelade van het hotel. De terugweg in een keer en met de jas in de koffer. Spiekeroog. Shhhh!