Normaal (nieuw)

Eigenlijk moet er een groot en hoog hek om. Met toegangspoorten en bewakers, prikkeldraad. De duinen zijn namelijk niet berekend op zóveel bezoekers, recreanten, joggers, wandelaars, fietsers, skaters, voucherhouders. De zee dringt op en de bebouwing. Er zijn nog maar een paar plekken waar je echt alleen natuur ziet. Ik vertel natuurlijk niet waar precies, want dan wil je er vast ook heen. 

Feit is dat de Nederlandse natuur zwaarder wordt belast nu we niet meer zo gemakkelijk overal naartoe kunnen vliegen. Het is de vraag wat schadelijker is voor onze duinen. En ook hoe het verder moet, straks en volgend jaar. Zoals vroeger wordt het nooit meer en voor normaal moeten we vooral ‘nieuw’ lezen.

Omstellen, omdenken, aanpassen. En ondertussen doen mijn benen pijn als ik een uurtje door het mulle zand loop en laat ik mijn camera op een bankje bij de bushalte liggen. Een aardige Duitse toeriste wees mij er net op tijd op. Ze deed haar best op Nederlands.

Komt wel goed. 

Wandelzand

Als vrij en zomer bij elkaar komen in Katwijk. Exotisch zeeparadijs. Helder en hazy.

Niet veel te vertellen en dan is het goed. Nauwelijks wind, lauwwarm water, wandelzand.

Op Wassenaarse Slag zijn de eerste strandtenten alweer gesloten, of ze zijn nooit open geweest.

De gevolgen van de pandemie worden nu nog verstopt achter subsidies en compensatie. Dat kan straks echt niet meer.

Willy Zuid zal het wel redden, dat is een instituut. Friet en kaassoufflé.

Wandelzand.

Voor het eerst

Mijn blog is in zichzelf verdwenen. Ik ga naar buiten. Op de fiets. Strand en zee. Verpletterend zonnig, warm en mooi. Avonturen. Maar ik kan dat allemaal niet laten zien. Niet met duizend camera’s, smartphones of andere hulpmiddelen. Het is gewoon een beetje op.

Wat kan ik nog toevoegen aan al die meningen, over al die onderwerpen. Verhitte atmosferen. Onnodige tegenstellingen. Verantwoordelijkheid ontbreekt. Soms lijkt het wel oorlog. Dan weer komt er zo’n vertruttende reactie van de Nederlandse regering. Over een paar weken kom ik in uw Kamer terug. Dat je bijna denkt dat het virus, bij Lobith, de toegang is geweigerd.

Nederland is in zichzelf verdwenen. Op de plaats waar het ooit was, is een gat waarvan de contouren vanuit de ruimte scherp te herkennen zijn. Voor het eerst, eigenlijk. En voor het laatst.

WYSIWYG

Image

Wassenaarse Slag vandaag. Voor het eerst sinds 11 maart. Kijk maar na! Het viel mij niet mee. De koffie niet lekker en niet voldoende veilig. Maar de zon scheen uitbundig, waardoor het warm aanvoelde, ondanks de frisse noordwester. 

Drukte bij het watertappunt. Toen ik twee buitenlandse dames met een schare kinderen, een stuk of 5, in hun eigen taal, aansprak op de benodigde afstand, kreeg ik een snauw. Misschien voelen zij zich hier veiliger dan in eigen land, waar het strenger toegaat? Coronapark Nederland?

Blij dat er nu een Europese overeenkomst over de aanpak van de crisis is. Ik schaamde mij wel een beetje voor Rutte, die daar zonodig de dwarsligger moest spelen. Hij laat zich snel meetrekken door zijn rechtse vriendje Kurz. In ieder geval kunnen jullie weer naar Ischgl, het Ibiza van de Alpen.

En ik? Ik blijf in eigen land. Wassenaarse Slag, Katwijk, Noordwijk, Zandvoort, Texel, de Nederlandse Rivièra. What you see is what you get.

In de wind slaan

Vandaag heb ik gewandeld op plekken waar ik de afgelopen maanden alleen ben geweest als ik niet kon slapen. Het was er nu mooier dan toen. En dat je niemand ziet of hoort.

Om er te komen, moest ik met een mondkapje op in de bus en mij door gevaarlijke mensenmassa’s wringen. Zo langzamerhand houd ik het voor meer waarschijnlijk dat mensen onvoldoende goed geïnformeerd zijn over de mogelijke besmettingskansen dan dat zij waarschuwingen bewust in de wind slaan. Gemakzucht en doen wat we altijd deden in plaats van aanpassen aan nieuwe omstandigheden.

Ik ben heus niet boos. Wel merk ik dat ik mensen steeds meer als een risicofactor waarneem. Zo’n mondkapje dragen vind ik niet vervelend, sterker, ik voel mij er veiliger mee.

Bij de tweede strandopgang linksaf en dan aan het einde, bij het bankje, scherp rechts, het pad met het hek, het is een beetje dichtgegroeid nu, dat is mooi. Op de bank zaten twee oudere dames (nou ja, mijn leeftijd) waarmee ik even heb gebabbeld.

Het laatste stuk terug over het strand. Door het mulle zand, om mijn geplaagde benen weer eens iets te doen te geven. De zon kwam pas tijdens de uitsmijter, maar dat was niet erg.

Vandaag heb ik gewandeld op plekken waar ik de afgelopen maanden alleen geweest ben als ik niet kon slapen.

niet stilstaan, verder

Dat je voortdurend met jezelf wordt geconfronteerd, dat stoort mij geloof ik nog het meeste aan de coronabeperkingen. Werken, leven en slapen binnen 4 muren. Grens dat maar eens netjes af!

Valt mij op dat ik beter ruik en hoor. Op de fiets, als een stel van die oudere e-bikers passeert, ruik je het angstzweet, de antizonnebrand en de goedkope deo.

Op het strand twee mensen die elkaar ontmoeten, te dicht bij mij. Hallo, hoe gaat het, heb je nog werk? Zeg dan maar dag tegen je rust. Ik sta op en ga een stuk verder.

In de duinen is het prachtig. Wel de duinroosjes gemist dit jaar. Dat je vorig jaar niet stilstond bij de mogelijkheid dat het dit jaar zo zou gaan.

Niet stilstaan, verder! Niet bang zijn, door!

proefverlof

fiets, dip, fiets. terug in 2 uur. de geur van de zee en de duinen. de wijdte van het strand en de lucht. het water dat je hoofd omsluit. voor het eerst het gevoel dat ik niet meer opgesloten ben. je verandert, went aan je gevangenis. op sommige dagen kom ik zelfs niet buiten.

op het bankje bij de strandopgang komen vogelgeluiden binnen zoals ik die lang niet heb gehoord. ik gun mijzelf niet een rondje boulevard, maar trap meteen terug naar leiden.

fiets, dip, fiets, proefverlof op woensdagochtend. thuis een kop jasmijnthee.

#houdhetklein / #keepitsmall

Alnu en Ascu

Alnu en Ascu staan samen op het strand. Verder is er nog niemand, hooguit een paar honden met hun baasjes. Katten hebben geen baas, alleen ondergeschikten.

Een prachtige dag. Misschien wel de voorlopig laatste waarop ik zomaar naar buiten kan. In de bus, in een strandtent (tosti van de plaat bij Zand), in een winkel, op het station.

Op het strand voel ik mij veilig. Afstand houden. Niet aangestoken worden en ook niemand besmetten. Blote voeten in het ijskoude water. Je weet hoe fijn ik dat vind. Reality check. 

Alnu en Ascu staan samen op het strand. Onaangedaan en dat zal wel zo blijven.

En ik, en wij, wij redden het wel.