Voor het eerst

Mijn blog is in zichzelf verdwenen. Ik ga naar buiten. Op de fiets. Strand en zee. Verpletterend zonnig, warm en mooi. Avonturen. Maar ik kan dat allemaal niet laten zien. Niet met duizend camera’s, smartphones of andere hulpmiddelen. Het is gewoon een beetje op.

Wat kan ik nog toevoegen aan al die meningen, over al die onderwerpen. Verhitte atmosferen. Onnodige tegenstellingen. Verantwoordelijkheid ontbreekt. Soms lijkt het wel oorlog. Dan weer komt er zo’n vertruttende reactie van de Nederlandse regering. Over een paar weken kom ik in uw Kamer terug. Dat je bijna denkt dat het virus, bij Lobith, de toegang is geweigerd.

Nederland is in zichzelf verdwenen. Op de plaats waar het ooit was, is een gat waarvan de contouren vanuit de ruimte scherp te herkennen zijn. Voor het eerst, eigenlijk. En voor het laatst.

Want daar is de blauwe lucht

LEIDEN | Monument voor Ramses Shaffy

Net als Rembrandt van Rhijn had ook Ramses Shaffy een Leids verleden. Leiden doet altijd wel graag met de groten mee, maar in de kern blijft het een provinciestad-met-universiteit. Die hebben vaak iets van kijk eens hoe groot en belangrijk dat ik ben. En eren de ingezetenen die niet wisten hoe hard zij moesten weglopen met een monument. Hoog Sammy kijk omhoog Sammy. Zonder komma.

Toen ik er langs liep, vanmiddag, tijdens mijn Rutte-rondje, voelde ik mij opeens ontzettend Leids.

Ik schrik nu wel een beetje van een tweedeling die in de maatschappij aan het ontstaan is. Dat ouderen (zoals ik) straks niet meer dit en dat mogen. Waar is de onderlinge solidariteit? En wat dat virus kan aanrichten in je lichaam, ook bij jongeren, en dat ze eerst helemaal niks merken.

Nou ja, we zien wel. Want daar is de blauwe lucht.

Concreet en tastbaar

Dik ingepakt, muts en wanten. Met plastic zakken links en rechts. Een met schepjes, vorkjes en vormpjes. Voor de buurtkinderen om mee te spelen. De andere afvalplastic waar anders vogels zich in vergissen. Ze zijn er nog, dit soort. En vorige zomer heeft ze maar liefst 26 kilo glasscherven van het strand gehaald. Dat heeft ook mijn voeten beschermd. Er zou een schoonmaakploeg naartoe moeten, vond ze. Maar ik vond dat ze het prachtig deed en precies de goede keuzes maakte. Extra zwaar nu omdat de vuilnisbakken er nog niet staan. Geen tijd om te helpen, dingen te doen. Voelde mij bijna een beetje schuldig en ging gauw de overgang over. Maar straks wie weet. Ik weet hoe het voelt als je dit doet. Concreet en tastbaar. Het beste alternatief voor dagenlang turen op een schermpje.

Monument menselijke vergissing

Den Haag, Schenkkade

“Bijna nooit zie je een vogel in de lucht zich bedenken, zwenken, terug” (Judith Herzberg, Dagrest, 1984)

Ik moet meer met Den Haag. Niet direct er wonen. Maar zoeken wat zich er laat vinden.

Internationaal. Nationaal Archief, Nationale Bibliotheek, stadhuis, Gemeentearchief, kunst, museums, muziek, Wiener Konditorei, oneindige straten, huisnummers met 4 cijfers.

En in de zomer Scheveningen, het strand en lopen naar Katwijk.

Beseffen dat mijn territorium eerder kleiner zal worden dan groter. En zó ruim denken dat dat dan niet erg is.

Monument menselijke vergissing is een plastiek die in de openbare ruimte aan de Schenkkade, bij het voormalig Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid is opgesteld. Het herinnert aan het zogenaamde vergissingsbombardement op het Bezuidenhout op 3 maart 1945.

Vanwege het blauw

Fer Hakkaart – Jarig bij mobilhome (detail)

In het Katwijks Museum is een tentoonstelling van het werk van Fer Hakkaart (1941). Hij werkt in de traditie van de Leidse fijnschilders. De tentoonstelling loopt tot 8 februari.

Ik werd vooral getroffen door zijn latere werk, waarin hij scenes op de camping verbeeldt. Grote kleurvlakken, maar toch ook heel gedetailleerd. Gezichten en handen. En door de lelies, vanwege het blauw.

Het Katwijks Museum is gehuisvest in een wat donker kruip-door-sluip-door-gebouw, Het personeel bestaat uit wat oudere vrijwilligers. Waarschijnlijk is het daarom ook niet open op zondag. Maar een tentoonstelling als deze is zonder meer de moeite waard.

Vanwege het blauw.

Waterlilies

Op mijn chromebook heb ik alles afgezet, maar op mijn telefoon verschijnen rare advertenties bij mijn blog. Vrouwen die binnen korte tijd aanzienlijke bedragen verdienen met lichte werkzaamheden in de eigen huiselijke omgeving. Weet je, ik geloof gewoon niet dat dat serieus is. Ik probeer dit zo op te schrijven dat je niet denkt dat ik naïef ben. Ik wil geen podium bieden aan dit soort misdadigers. Daarom ben ik bang dat dit mijn laatste blog moet zijn.

Nu had ik toch al een beetje last van zeg maar dalende bezoekerstientallen. En ik vind het vaak veel gedoe om zo’n blog te leggen. Bijna een ei. Maar ik zal het toch ook wel erg missen.

Net nu ik een beetje mijn vleugels aan het uitslaan ben. Anders met werk omgaan. Meer vooruit kijken en oriënteren op de wereld. Activiteiten, kunst, natuur enzo.

Een alternatief zou kunnen zijn om een overeenkomst aan te gaan met mijnheer WordPress. Dat kost iets en dan krijg je eigen ruimte zonder advertenties. Het is niet dat ik er niets voor over heb, maar ik heb dus ook een beetje last van het idee dat het bloggen als maatschappelijk fenomeen op zijn retour is. Dat je niet denkt dat ik naïef ben!

Wat ik doe, kan ook gemakkelijk bij Facebook, tumblr, Twitter, Flickr, of een ander platform. Minder gecompliceerd en veel directer.

Vandaag Den Haag. Dat was spannend. Uitgestapt op Mariahoeve en naar Centraal gelopen. Onderweg in een heus politiebureau (sanitaire stop), bij het Nationaal Archief (koffie) en uiteindelijk een broodje HEMA. Deeltijdpensioen is zo gek nog niet. In het stadhuis Waterlilies (https://denhaag.com/en/event/112901/waterlilies-in-the-atrium). En ook Prefered Pronouns (https://www.hivos.nl/fototentoonstelling-preferred-pronouns-te-zien-in-stadhuis-den-haag/), over transgenders. Daar moet je echt even gaan kijken. 

“Occasionally, some of your visitors may see an advertisement here,
as well as a Privacy & Cookies banner at the bottom of the page.
You can hide ads completely by upgrading to one of our paid plans.”

Nou ja.

strandweer

Image

Cloudbusters

Laatste gelegenheid voor een wandeling deze week en de volgende ook als ik voorzichtig vooruitkijk. Ik was nog niet uit de bus of het begon te regenen, steeds harder en ook een hagelbui. Dan kun je beter niet het strand op of in de duinen. Dus ik draaide een rondje in Katwijk. Net toen ik overwoog om eerder naar huis te gaan, klaarde het op. Ik heb nog lekker voor de wind uit naar Noordwijk gelopen. November is super vanwege de luchten. November is triest omdat het nog wel een half jaar kan duren voordat er weer strandweer is. Daarom noem ik dit blog zo en niet omdat het er was.

Niki de Saint Phalle in Scheveningen

Chat Jardinier (1991) – detail

Niki de Saint Phalle in Beelden aan Zee. Drievijftig bovenop de Museumjaarkaart. Zeer druk bezocht, vooral door ouderen. Bussen vol. Ze lopen onder je door en over je heen, zodat het tijd kost om een goed beeld te krijgen. In de verlichting veel spots, die de sfeer wegnemen. Het restaurant zo vol dat de kans op een broodje verkeken was.

Ze was controversieel ooit, vanwege haar werk en levensstijl. Maar hier en nu en na haar dood onschadelijk en prooi aan Avro’s Kunstuur. Niet dat je niet moet gaan kijken! Als je mijn advies wilt: doe dit dan op een zonnige dinsdagmorgen. Het kan nog tot maart 2020.

Ja, veel Nana’s, in die zin waren die bijna een kunstje. Ze heeft dat concept tot maximale kwetsbaarheid uitgespeeld. Haar en hun tijd ver vooruit. Ik vind ze aandoenlijk. 

https://nl.wikipedia.org/wiki/Niki_de_Saint_Phalle

Wall of Future

Spannend werk van pas afgestudeerden van verschillende Nederlandse ambachtelijke vakscholen en kunstacademies. Wie kent er nu niet het Hout en Meubileringscollege, en de Dutch Shoe Academy?

Waar? In Leiden natuurlijk, bij galerie Zone aan de Nieuwstraat 17b. http://www.galeriezone.nl.

Prima onschuldig vermaak voor een regenachtige vrije middag. En ik mocht gerust een paar foto’s maken. Tosti en koffie bij de bibliotheek. Blewbird is binnen.