#PONR: Schoenen

Tijdens mijn wandelingen door Berkheide kom ik langs belangrijke kruispunten in Blewbird’s leven, points of no return (#PONR).

Als ik hier (52.186093, 4.381976, rode cirkel) links afsla, is er niet meer de mogelijkheid om mijn schoenen onder een bosje Duindoorn te stallen en moet ik dus met schoenen (aan voeten, of in tas) mijn weg vervolgen.

Soms zit ik op het bankje bij het klaphek te dubio-en. Schoenen aanhouden, of door naar het strand en schoenen stallen.

Op sommige plekken loopt het veel beter zonder schoenen. Op andere kun je zonder schoenen niet eens komen.

Keuzes, keuzes. En als je die hebt gemaakt, kun je niet meer terug. #PONR. Zomerprobleem.

Vandaag was een super stranddag. Wassenaarse Slag v.v., koffie, water, zonnen, zwemmen. Bijna de gehele Strandzesdaagse kwam mij tegemoet.

Afbeelding: Google Maps.

Advertisements

Klappertanden

Image

DSC_9156

Na de foto’s begon het te regenen en niet zo’n beetje. Zelden heb ik zo veel water in zo korte tijd zien vallen. En zelden heb ik daar middenin gelopen. De camera gauw in plastic.

Fijn om niemand tegen te komen. Alleen in de natuur. Ik heb zelfs Sterns gezien. Hun krijsen uit een andere tijd.

Geen droge draad meer aan mijn lijf. Klappertanden in de bus. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Blewbird bericht uit de wildernis tussen de randstad en de zee. Het kan nog.  

Ver van de wereld

DSC_9148

Bij strandtent J. van Roon kun je nog steeds een broodje groentenkroket eten. Verder is er in Noordwijk niet veel te beleven. Bouwplannen worden steeds ambitieuzer, maar blijven gelukkig in de kast. Verder wordt het er alleen maar ‘minder’. En met de bus is ook iets mis, waardoor die erg moet omrijden. Zo voel je je daar ver verwijderd van de wereld. Niet alleen om er te komen, maar vooral om er weer weg te gaan.

uitzicht & inzicht

DSC_9081

Strand en duinen zijn prachtig als de wind uit het noorden waait. Dat moet je van mij aannemen. Fris, zonnig, licht. In de luwte bedrieglijk warm. Op plekken geweest waar ik anders niet kom. Orchideeën gezien, distels, blauwe zeedistel. Wandelaars mijn favoriete pad opgestuurd, maar zij vonden het te zanderig. Mooi, dan heb ik meer. Meer uitzicht, meer inzicht, meer rust.

Wat ik anders nooit doe, moest even. Werk en dingen regelen. Voor morgen, als het weer begint.

Uitzicht en inzicht. Rust.

Opties open | Options open

Vanochtend nog donker en fris. Vloed en harde wind. Het leek wel herfst.

Zo’n beetje halverwege de terugweg,  bij de derde strandopgang, brak de wolkenlaag open en kwam de zon door.

Waar je op het strand alleen rechtdoor kan, bieden de paden door de duinen allerlei opties. Een keuze tussen de derde en vierde strandopgang is dat maar half. Als je voor drie kiest, kun je alsnog naar 4, maar als je meteen voor vier gaat, zit je eraan vast.

Zo is dat in het leven ook wel eens. Opties open houden en nu bedenken waar je straks wilt zijn.

Wie mij een beetje kent, weet dat mij de theorie beter af gaat dan de praktijk. Behalve in de duinen dus.

Op het strand een hele zak plasticrommel geraapt. Morgen vast spierpijn.  

Zo zomer en zo

Emancipatie Kattukkerzandt-stijl: zij moet haar rijbewijs halen zodat hij ook wel eens iets kan drinken.

Ze kon mijn stempelkaart niet vinden. Zo komt die natuurlijk nooit vol.

Of de volgende opgang minder steil is dan deze, vroeg ze, terwijl zij met fiets en kind op het fietspad bleef staan. De derde opgang is wel iets vlakker, maar ook een stuk langer.

Gedachte: We worden volgestopt met schijnzekerheden en illusies. Dat het weer zo zal worden als het altijd was. Zo zomer enzo en de wereld.

Zaterdag voor de hittegolf. Fijn genoeg voor een wandeling en even zwemmen.

Regen en zonneschijn

DSC_8999

Een paar indrukken van Texel (6 tot 12 juni):

de SEA Art Tour en de blauwe vogels (‘blue birds’) van Marcella Kuiper;

– Paal 14, waar nooit iemand is als ik er ben (en hoe fijn dat is);

– Ria, die blijkt te zijn geboren in het huis waar later mijn oma woonde;

– Gevlekte orchis in de duinen (De Nederlanden/De Muy);

– Regen en zonneschijn.

DSC_8948
DSC_8917