Concreet en tastbaar

Dik ingepakt, muts en wanten. Met plastic zakken links en rechts. Een met schepjes, vorkjes en vormpjes. Voor de buurtkinderen om mee te spelen. De andere afvalplastic waar anders vogels zich in vergissen. Ze zijn er nog, dit soort. En vorige zomer heeft ze maar liefst 26 kilo glasscherven van het strand gehaald. Dat heeft ook mijn voeten beschermd. Er zou een schoonmaakploeg naartoe moeten, vond ze. Maar ik vond dat ze het prachtig deed en precies de goede keuzes maakte. Extra zwaar nu omdat de vuilnisbakken er nog niet staan. Geen tijd om te helpen, dingen te doen. Voelde mij bijna een beetje schuldig en ging gauw de overgang over. Maar straks wie weet. Ik weet hoe het voelt als je dit doet. Concreet en tastbaar. Het beste alternatief voor dagenlang turen op een schermpje.

Perspectief

Dat je weet waar je straks naartoe gaat en dat dat een fijn idee is.

Dat je iets kunt blijven betekenen voor wie en wat.

Dat er iets is achter wat je nu ziet.

Dat je weet dat straks de zon nog schijnt. 

Monument menselijke vergissing

Den Haag, Schenkkade

“Bijna nooit zie je een vogel in de lucht zich bedenken, zwenken, terug” (Judith Herzberg, Dagrest, 1984)

Ik moet meer met Den Haag. Niet direct er wonen. Maar zoeken wat zich er laat vinden.

Internationaal. Nationaal Archief, Nationale Bibliotheek, stadhuis, Gemeentearchief, kunst, museums, muziek, Wiener Konditorei, oneindige straten, huisnummers met 4 cijfers.

En in de zomer Scheveningen, het strand en lopen naar Katwijk.

Beseffen dat mijn territorium eerder kleiner zal worden dan groter. En zó ruim denken dat dat dan niet erg is.

Monument menselijke vergissing is een plastiek die in de openbare ruimte aan de Schenkkade, bij het voormalig Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid is opgesteld. Het herinnert aan het zogenaamde vergissingsbombardement op het Bezuidenhout op 3 maart 1945.

en verder maar zien

Alleen even uitwaaien, Katwijk, onderlangs door het dorp, Dwarsstraat en via de Soefitempel naar de tweede strandopslag. Waar zij zomers dansen. Maar nu niet, want er woedden woeste golven. Anderhalf uur ofzo. Groothoeklens voor beter beeld. En verder maar zien. 

Je kunt je overal wel over druk maken. Maar je moet ook blijven kijken naar waar je invloed op kunt hebben. Vannacht slecht geslapen. Misschien te veel onrust, of koffie, beide, of kiespijn.

Kroketten. Echte. Bij gebrek aan beter en niet alwéér uitsmijter. Je mag het mij kwalijk nemen.

Aan de ene kant betreur ik de afwezigheid van winter. En aan de andere ben ik hard toe aan voorjaar en warm.

Kantelpunt

Kantelpunt

Ik zie weer licht. Het glansde door mist en regen en straalde uit over mijn tere ziel. Alle gekheid op een stokje. Ik heb fijn gewandeld. Het voelde alsof ik een knoop ontwarde (nee, niet doorhakte), maar ik heb geen idee welke. Hoofdzaak dat het weer de goede kant opgaat. De dagen langer. Perspectief op de horizon, ook al was deze in het geheel niet zichtbaar. Kantelpunt. 

Als dat dan nog kan

Een belangrijk voordeel van storm en regen is dat er bijna niemand losloopt in de natuur. Ik kan dat dan niet laten. Nadelen horen hier niet thuis. Zorgvuldig mijn route kiezen. Wind tegen door de duinen en in de rug op het strand.

Wortel-pompoensoep bij Sunset Boulevard. Natte knieën. Niks dat een hete douche niet beter maakt. 

Zo is voorbereiden op straks niet meer werken heel goed te doen. Life isn’t all party though. Als ik straks niet meer werk, moet ik een goede tijdbesteding, waarvoor ik ook de deur uit moet.

Daaraan en aan nog meer wil ik de komende tijd aandacht besteden. Op zoek naar mijn echte innerlijke drijfveren, coaching, cursus, therapie, dat soort dingen. Als dat dan nog kan.

Vanwege het blauw

Fer Hakkaart – Jarig bij mobilhome (detail)

In het Katwijks Museum is een tentoonstelling van het werk van Fer Hakkaart (1941). Hij werkt in de traditie van de Leidse fijnschilders. De tentoonstelling loopt tot 8 februari.

Ik werd vooral getroffen door zijn latere werk, waarin hij scenes op de camping verbeeldt. Grote kleurvlakken, maar toch ook heel gedetailleerd. Gezichten en handen. En door de lelies, vanwege het blauw.

Het Katwijks Museum is gehuisvest in een wat donker kruip-door-sluip-door-gebouw, Het personeel bestaat uit wat oudere vrijwilligers. Waarschijnlijk is het daarom ook niet open op zondag. Maar een tentoonstelling als deze is zonder meer de moeite waard.

Vanwege het blauw.