dubbel

Image

In stadskleding de natuur in hoort afgestraft met een stevige regenbui. En zo gebeurde het. Uit het niets, ergens in het noordwesten.

Het kwam door de mondhygiëniste. Daar kon ik niet in mijn wandeloutfit naartoe. Sta je daar drie kwartier later, met een mondvol schone tanden en niks beters te doen. 

Denken aan straks, nog lang niet, als ik helemaal niet meer mag werken. Is pensioen vakantie? Gedwongen rust houden? Activiteiten? Het is zo dubbel allemaal.

Ik kan toch moeilijk ook op zo’n atoomstroomfiets door de duinen crossen. Vanaf mijn bankje bij het slag zie ik ze langs schichten. Voor een zelftrapper te oud en gebrekkig.

Wil niet zeuren, maar er ‘moet’ wel iets. Gedachten vertalen in actie. Concreet dingen doen omdat er anders niets gebeurt.

Nog even het excuus van druk, daarna moet ik aan het werk. Ik zei toch dubbel?

Houd moed!

Advertisements

Wie doet mij wat

DSC_9874

Je zult mij niet horen zeuren over het einde van de zomer. Van die dingen die vanzelf gaan en weer terug. Blewbird is altijd positief en nooit van gisteren.

Maar zo’n zondagmorgen aan het strand, met die bolle bries en al die dik ingepakte wandelaars met hond. Dat heeft toch iets triestigs. De zon doet haar best, maar verwarmt het zand niet meer. En van de weersvoorspelling weet je dat het minder wordt. En dan zie je het ook, net als je aan hoe om de schepen liggen kunt zien wanneer het vloed wordt.

Drukke tijd voor de boeg. Eigenlijk maar goed dat het weer herfst wordt. Langzaam terugslenteren, een paar foto’s maken en een goed glas bij Het Strand.

Wie doet mij wat!

nuchter

DSC_9703

Om kwart over acht, Tussen het school- en werkverkeer. Twee buisjes bloed en een potje urine. Nuchter. Als je dan weer buiten staat, wat ga je dan doen. Buiten was niks en in de stad ook niet. Bibliotheek, Plato en even koffiedrinken. The Catwalk is inmiddels vergane glorie. Om kwart over elf was ik blij en thuis.

Wringen

Achter de zomer aan. Beter worden. Iets zinvols doen. Iets betekenen. In ieder geval voor mijzelf. Verheffing. Introvert gevoelstype met zin voor feiten en vernieuwing. Dat gaat wringen.

Rond deze tijd van het jaar heb ik vaak zin om iets nieuws te beginnen. Doorgebanjerd en uitgewoeld. Meestal komt er niet veel van omdat de dagelijkse dingen mij inhalen. Al lang blij dat ik er 1 of 2 keer per week uit kan naar mijn geliefde duinen en strand.

Mijn territorium wordt kleiner, maar ik zie meer en ik herken. Wat maakt een wolk donker? Ik bedoel maar.

Krachtige tendenzen

Niet veel woorden nodig. Aanzet tot de laatste zomerdag. In de duinen al krachtige tendenzen. Op het strand helder met zon en wind. Kijk, dat moeten we hebben!   Geprobeerd om langzaam te gaan en ook wat foto’s te maken. Bloemen laten je stilstaan en maken dat je even met niets anders bezig bent. Het proces belangrijker dan het resultaat. Toch krijg je dat hier, want hoe het werd gemaakt, kan ik niet meer laten zien. Alles heeft nu eenmaal zijn beperkingen. Lunch bij ‘Het Strand’. Niet verder vertellen, maar ik heb kroketten gegeten, ‘echte’. Ik heb ze niet gemist. Nou ja.

Realistisch is voor de anderen

Niemand weet waar het ligt en dat moeten we eigenlijk zo houden. Op de heenweg, jas aan en overnachten in Leer. Veerboot uit Neuharlingersiel. Spiekeroog. Shhhh!  Het eiland ter grootte van 3 voetbalvelden en een zandplaat (in werkelijkheid iets meer).   Eerst lege strandkorven en mistige uitzichten en dan plotseling in hittegolfmodus. Ik heb 3 boeken gelezen en een half. Dat was van een IJslandse schrijver, die ik niet kan aanbevelen. Mooiste citaat vanaf een terras (vrij vertaald): “’Realistisch’ is voor degenen die dat nodig hebben.”  Wat ze daar niet hebben: een pont die op vaste tijden vaart, asfalt, auto’s, lawaai, stank, luidruchtige uitgaansgelegenheden. Ja, het is er iets duurder. Dat komt omdat echt alles vanaf de overkant moet worden aangevoerd. Behalve de eigengemaakte marmelade van het hotel. De terugweg in een keer en met de jas in de koffer. Spiekeroog. Shhhh!