Achter de maan

DSC_8244
Callantsoog, “De Toko”

Achter de maan, of fijn rustig, het is maar hoe je het bekijkt. Mij kost het meer dan 3 uur om er te komen, zeker nu in Leiden zo gebouwd wordt aan het station. In dezelfde tijd vlieg je naar een exotische bestemming. En in het weekend gaat er in het geheel geen bus meer. Dat is een beetje raar, want hoe moeten al die mensen dan straks van Schagen naar het strand.

Vanuit de randstad krijg je een verwrongen kijk op ‘de provincie’. Aan de andere kant: veel mensen daar denken dat het hier zo grootstedelijk is, terwijl ‘ongeorganiseerd’ veel beter zou passen. We noemen het wel randstad, maar dat is het helemaal niet. Een verzameling omhooggeschoten provinciestadjes, die vooral op zichzelf willen blijven, niets willen delen en niet een hoger aansturend orgaan toestaan.

Een warboel die randstad. En dan willen sommige partijen ook nog dat intergemeentelijke samenwerking niet kan worden opgelegd. Iedereen een eigen zwembad, ijsbaan en openbaar vervoer en niks dat verbindt.

Nee, dan liever Callantsoog, waar je desnoods te voet naartoe kunt vanuit Petten en waar je op het strand en in het dorp niet struikelt over de medemens. Ach, ‘t is overal wat.

Advertisements

Op de rand van lente

DSC_8079

Ik heb geen tijd of het regent. Vanmorgen zelfs nog, ondanks de voorspelling. Ik dacht dat ik terug zou moeten, toen ik zag dat het lichter werd. Wassenaarse Slag. Even blootsvoets door het koude water. Dat is altijd een goed begin.

Op de rand van lente (vanavond rond 23 uur). Willy Zuid is weer open. Het is daar altijd prettig licht.

Stemmen in ‘Level’. We zien wel wat het wordt.

Je laat je toch niet gek maken?

bejaardenwandeling

DSC_7945

bejaardenwandeling. zo om de soefitempel. vanaf raadhuis, dat dan weer wel. tot de tweede overgang en terug over het strand. je weet wel, over de landjes.

denken aan de europese verkiezingen. macron’s brief aan ons europeanen. als brexit wordt uitgesteld, mogen de britten gewoon meestemmen.

miezerregen. een paar foto’s. op tijd terug voor koffie en broodje kaas. morgen weer full on.

Op Texel in rust

DSC_7880

Je weet dat de natuur op de Wadden iets achterloopt ten opzichte van ‘hier’. En dat er dus nog niks of bijna niks uitloopt. Grauw en grijs en bruin. En prachtig. Maar dat geeft dus niks. Met de zon erop. Woensdag, donderdag, vrijdag, zaterdag. Pas vandaag regen en wind.

Nulpunt. Vanaf nu wordt het beter. Groener, uitbundiger, positiever, kleurrijker. En dat dan de volgende keer. Het was fijn om te ervaren hoe verstild de natuur ook kan. Hoe wachten op betere tijden.

Er waren canavalsvluchtelingen op het eiland en Duitsers. En ik. Italia nog gesloten. Daar toch eens een praatje over maken. En overal werd gebouwd en verbouwd. Behalve bij de Catharinehoeve en bij Paal21, want die zorgen als vanouds voor pannenkoek en vegakroket.

Genieten zonder te brassen, dat is de kunst. Op Texel in rust.

Van een mus

DSC_7756

De aan-uit-machine draait op volle toeren. Een dag vrij tussen drukke werkdagen. Actief afschakelen en afreageren. Wandelen tegen de wind tot Wassenaarse Slag. Daar slaat de rust toe, tenminste dat dacht ik.

Ik wilde de mussen wat bijvoeren, maar ze reageerden niet. Blijken ze daar wat tijd voor te nemen. Eerst maar eens rustig rondkijken. Brood met kaas en stroop? Mmm, weet nog niet.

Ze kwamen pas toen ik mijn broodjes op had. Dat was wel een beetje sneu. De volgende keer zal ik… Ik heb geleerd. Van een mus.

Terug voor de wind. Foto’s maken, genieten, langzaam. Morgen weer snel.

Groetjes, Blewbird

Einde van het begin

Einde van het begin. Het wordt al weer licht. Tijd om van de bank af te komen en naar buiten te gaan. Nadenken. Op een rij zetten. Afwegen. Wandelen dus. Naar de zee. Die is niet ver, nog niet eens 2 uur. Rijnsburgerweg, Oegstgeest, Rijnsburg, Katwijk, Molentuinweg en door de Zanderij, over de brug de duinen in, langs de Soefitempel naar de boulevard.

Deze route is de afgelopen jaren verprutst door grote nieuwbouwprojecten bij Rijnsburg. Het landelijk karakter weg. Protserige fake jarendertighuizen met een slootje voor de deur en een Kruitvat op de hoek.

Maar het kan dus nog en dat kun je ook. Hoe je ervan opknapt. Nieuw perspectief.

Toen waren er vele mogelijkheden om te plassen onderweg. Ik benoem het maar gewoon. Iedereen doet het immers. Nu zijn die er niet meer en is zorgvuldig blaasmanagement nodig. Ik waarschuw maar.

Einde van het begin. De wereld van de voetganger wordt met de dag kleiner. Maar voor de doorzetter is de beloning nog steeds groot.