Klappertanden

Image

DSC_9156

Na de foto’s begon het te regenen en niet zo’n beetje. Zelden heb ik zo veel water in zo korte tijd zien vallen. En zelden heb ik daar middenin gelopen. De camera gauw in plastic.

Fijn om niemand tegen te komen. Alleen in de natuur. Ik heb zelfs Sterns gezien. Hun krijsen uit een andere tijd.

Geen droge draad meer aan mijn lijf. Klappertanden in de bus. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Blewbird bericht uit de wildernis tussen de randstad en de zee. Het kan nog.  

Advertisements

Zo zomer en zo

Emancipatie Kattukkerzandt-stijl: zij moet haar rijbewijs halen zodat hij ook wel eens iets kan drinken.

Ze kon mijn stempelkaart niet vinden. Zo komt die natuurlijk nooit vol.

Of de volgende opgang minder steil is dan deze, vroeg ze, terwijl zij met fiets en kind op het fietspad bleef staan. De derde opgang is wel iets vlakker, maar ook een stuk langer.

Gedachte: We worden volgestopt met schijnzekerheden en illusies. Dat het weer zo zal worden als het altijd was. Zo zomer enzo en de wereld.

Zaterdag voor de hittegolf. Fijn genoeg voor een wandeling en even zwemmen.

Regen en zonneschijn

DSC_8999

Een paar indrukken van Texel (6 tot 12 juni):

de SEA Art Tour en de blauwe vogels (‘blue birds’) van Marcella Kuiper;

– Paal 14, waar nooit iemand is als ik er ben (en hoe fijn dat is);

– Ria, die blijkt te zijn geboren in het huis waar later mijn oma woonde;

– Gevlekte orchis in de duinen (De Nederlanden/De Muy);

– Regen en zonneschijn.

DSC_8948
DSC_8917

friswit

DSC_8594

Zo’n kuurtje Metronidazol (een antibioticum) voelt alsof je ballast meesleept. En dat is natuurlijk ook zo. De beloofde zon bleef uit. Toch fijn in de duinen. Ik heb al Duinroosjes gezien, niet veel nog en verkeerde lens op. En af en toe stilgestaan om naar de vogels te luisteren. Ik wilde dat ik merk en typen beter zou kunnen bepalen. Op het strand was niet veel te beleven. De zee plat zoals met oostenwind. Het zand zwaar want vloed. Het licht friswit.

Op Texel in rust

DSC_7880

Je weet dat de natuur op de Wadden iets achterloopt ten opzichte van ‘hier’. En dat er dus nog niks of bijna niks uitloopt. Grauw en grijs en bruin. En prachtig. Maar dat geeft dus niks. Met de zon erop. Woensdag, donderdag, vrijdag, zaterdag. Pas vandaag regen en wind.

Nulpunt. Vanaf nu wordt het beter. Groener, uitbundiger, positiever, kleurrijker. En dat dan de volgende keer. Het was fijn om te ervaren hoe verstild de natuur ook kan. Hoe wachten op betere tijden.

Er waren canavalsvluchtelingen op het eiland en Duitsers. En ik. Italia nog gesloten. Daar toch eens een praatje over maken. En overal werd gebouwd en verbouwd. Behalve bij de Catharinehoeve en bij Paal21, want die zorgen als vanouds voor pannenkoek en vegakroket.

Genieten zonder te brassen, dat is de kunst. Op Texel in rust.

Van een mus

DSC_7756

De aan-uit-machine draait op volle toeren. Een dag vrij tussen drukke werkdagen. Actief afschakelen en afreageren. Wandelen tegen de wind tot Wassenaarse Slag. Daar slaat de rust toe, tenminste dat dacht ik.

Ik wilde de mussen wat bijvoeren, maar ze reageerden niet. Blijken ze daar wat tijd voor te nemen. Eerst maar eens rustig rondkijken. Brood met kaas en stroop? Mmm, weet nog niet.

Ze kwamen pas toen ik mijn broodjes op had. Dat was wel een beetje sneu. De volgende keer zal ik… Ik heb geleerd. Van een mus.

Terug voor de wind. Foto’s maken, genieten, langzaam. Morgen weer snel.

Groetjes, Blewbird