Laat het aan hen

DSC_7711

Het lijkt lente, maar er groeit nog niets, of bloeit. Oostenwind, dus op het strand spoelt er niets aan. Bedrieglijk.

Er is veel te doen over de klimaatverandering. De politiek maakt vooral plannen voor over 30 jaar, wetend dat dat ver genoeg weg is om er niets mee te doen. Scholieren eisen nú actie. Zij hebben het bij het rechte eind. Actie is wat nu nodig is. Zij moeten moedig zijn en moediger worden, meer bewust van aan welke touwtjes zij moeten trekken. Consequent en consistent. Niet opgeven of laten vieren. Ik vertrouw erop dat zij dat kunnen.

Wat zij doen is niet spijbelen, maar burgerlijke ongehoorzaamheid. Een morele plicht eerder dan een overtreding. De schoolleiding moet geen toestemming geven. Zij moeten ook niet niet toestemming geven. Ze gaan er niet meer over.

Laat het aan de kinderen, het is onze enige kans.

Check this out:
https://www.youtube.com/watch?v=H2QxFM9y0tY&app=desktop

Advertisements

Plan B | Plan B | Plan B

DSC_7603
Preparations

De strijd tegen het water zit ons Nederlanders in het bloed. Maar er is een kentering aan het ontstaan. In dit artikel wordt als Plan B de optie genoemd dat we de huidige kustlijn opgeven en naar hogergelegen gebieden verhuizen. Eerlijk gezegd vind ik dat een realistische gedachtengang. Waarom een strijd aangaan die je toch niet kunt winnen? Kost miljarden en levert uiteindelijk niets op. Dijkverhoging op dijkverhoging, zandsuppletie op zandsuppletie. Wat je daar allemaal niet mee kapot maakt, realiseren de meesten zich niet eens. Houd er rekening mee dat het water straks komt en geef het een plek. Bouw op palen, verhuis naar het oosten.

Ja, dan raak ik ook ‘mijn’ strand kwijt. Waar je op een dag als vandaag heerlijk in de storm kunt lopen. Huilende wind, stuivend zand, bruisend water, zonneschijn en wolken, eenzaamheid. Weet je, dat zou ik er voor over hebben. En het is ook nog niet meteen zo ver.

Het gaat er om dat we in Nederland niet koste wat kost vasthouden aan wat we zelf ooit gemaakt hebben en ons realiseren dat er krachten aan het werk zijn die onze bouwwerkjes te boven gaan.

Geloof je mij niet? -We spreken elkaar! Over 40 jaar.

Einde van het begin

Einde van het begin. Het wordt al weer licht. Tijd om van de bank af te komen en naar buiten te gaan. Nadenken. Op een rij zetten. Afwegen. Wandelen dus. Naar de zee. Die is niet ver, nog niet eens 2 uur. Rijnsburgerweg, Oegstgeest, Rijnsburg, Katwijk, Molentuinweg en door de Zanderij, over de brug de duinen in, langs de Soefitempel naar de boulevard.

Deze route is de afgelopen jaren verprutst door grote nieuwbouwprojecten bij Rijnsburg. Het landelijk karakter weg. Protserige fake jarendertighuizen met een slootje voor de deur en een Kruitvat op de hoek.

Maar het kan dus nog en dat kun je ook. Hoe je ervan opknapt. Nieuw perspectief.

Toen waren er vele mogelijkheden om te plassen onderweg. Ik benoem het maar gewoon. Iedereen doet het immers. Nu zijn die er niet meer en is zorgvuldig blaasmanagement nodig. Ik waarschuw maar.

Einde van het begin. De wereld van de voetganger wordt met de dag kleiner. Maar voor de doorzetter is de beloning nog steeds groot.

Waterkoud

DSC_7042Gelukkig maar dat niemand, nou ja bijna niemand, naar mij luistert. Ga naar buiten, ook als het waterkoud is. De meesten kijken wel lekker uit. Alleen wie moet gaat er door. Zo heb ik lekker bijna het rijk alleen. Als een zomerdag weg van de hoofdopgang. Fijn toch het leven, als je een beetje om je heen kijkt!

Alleen van Noordwijk naar Katwijk, door het dorp en door de duinen. Waterkoud. Ik moet inmiddels mijn handen extra in de gaten houden. Maar verder gaat het top.

Title | Titel

DSC_7014Kijk naar mijn foto’s. Grijs in grijs. Laat zien hoe het is. Niet bedoeld om mooier te maken.

Je moet er uit met dit weer. Dringend. Niet koud, geen regen. Gaan.

Niet ver, niet moeilijk. Van Molentuinweg tot de derde strandopgang. Dan kun je mij zien lopen.

Watertoren, Gekkenhoekje, Drieplassen. Terwijl ik over het koeienrooster stap.

Een enkele jogger durft het ook. Pas op het strand weer meer volk. Een enkele hond.

Zaterdag in december. In Katwijk wacht uiensoep.

leeg

DSC_6830Leeg. Ruimte. Rust. Waar strandtenten waren en springende pubers. Zand en een stok. Die markeert waar volgend seizoen… Leeg.

Van dag tot dag

DSC_6646Op zondag kun je hier de drukte van de stad verruilen voor de drukte aan het strand. Zeker in de herfst, want dan lópen ze. In winterjassen en met honden en een enkel paard. Ik wijk dan uit naar hoog onder de duinen en een ruiterpad. Zo heb ik mijn eigen strand en lopen we elkaar niet in de weg.

Hoe weinig je doet met zo’n week vakantie. Leren van dag tot dag te leven en de dingen te laten gebeuren. Niet inkakken en geen gezeur over inleveren. Dat het steeds minder wordt, wordt daarmee bedoeld. Ogen, voeten, tanden, hart. Van dag tot dag.