dubbel

Image

In stadskleding de natuur in hoort afgestraft met een stevige regenbui. En zo gebeurde het. Uit het niets, ergens in het noordwesten.

Het kwam door de mondhygiëniste. Daar kon ik niet in mijn wandeloutfit naartoe. Sta je daar drie kwartier later, met een mondvol schone tanden en niks beters te doen. 

Denken aan straks, nog lang niet, als ik helemaal niet meer mag werken. Is pensioen vakantie? Gedwongen rust houden? Activiteiten? Het is zo dubbel allemaal.

Ik kan toch moeilijk ook op zo’n atoomstroomfiets door de duinen crossen. Vanaf mijn bankje bij het slag zie ik ze langs schichten. Voor een zelftrapper te oud en gebrekkig.

Wil niet zeuren, maar er ‘moet’ wel iets. Gedachten vertalen in actie. Concreet dingen doen omdat er anders niets gebeurt.

Nog even het excuus van druk, daarna moet ik aan het werk. Ik zei toch dubbel?

Houd moed!

Advertisements

Wie doet mij wat

DSC_9874

Je zult mij niet horen zeuren over het einde van de zomer. Van die dingen die vanzelf gaan en weer terug. Blewbird is altijd positief en nooit van gisteren.

Maar zo’n zondagmorgen aan het strand, met die bolle bries en al die dik ingepakte wandelaars met hond. Dat heeft toch iets triestigs. De zon doet haar best, maar verwarmt het zand niet meer. En van de weersvoorspelling weet je dat het minder wordt. En dan zie je het ook, net als je aan hoe om de schepen liggen kunt zien wanneer het vloed wordt.

Drukke tijd voor de boeg. Eigenlijk maar goed dat het weer herfst wordt. Langzaam terugslenteren, een paar foto’s maken en een goed glas bij Het Strand.

Wie doet mij wat!

Wringen

Achter de zomer aan. Beter worden. Iets zinvols doen. Iets betekenen. In ieder geval voor mijzelf. Verheffing. Introvert gevoelstype met zin voor feiten en vernieuwing. Dat gaat wringen.

Rond deze tijd van het jaar heb ik vaak zin om iets nieuws te beginnen. Doorgebanjerd en uitgewoeld. Meestal komt er niet veel van omdat de dagelijkse dingen mij inhalen. Al lang blij dat ik er 1 of 2 keer per week uit kan naar mijn geliefde duinen en strand.

Mijn territorium wordt kleiner, maar ik zie meer en ik herken. Wat maakt een wolk donker? Ik bedoel maar.

Krachtige tendenzen

Niet veel woorden nodig. Aanzet tot de laatste zomerdag. In de duinen al krachtige tendenzen. Op het strand helder met zon en wind. Kijk, dat moeten we hebben!   Geprobeerd om langzaam te gaan en ook wat foto’s te maken. Bloemen laten je stilstaan en maken dat je even met niets anders bezig bent. Het proces belangrijker dan het resultaat. Toch krijg je dat hier, want hoe het werd gemaakt, kan ik niet meer laten zien. Alles heeft nu eenmaal zijn beperkingen. Lunch bij ‘Het Strand’. Niet verder vertellen, maar ik heb kroketten gegeten, ‘echte’. Ik heb ze niet gemist. Nou ja.

Realistisch is voor de anderen

Niemand weet waar het ligt en dat moeten we eigenlijk zo houden. Op de heenweg, jas aan en overnachten in Leer. Veerboot uit Neuharlingersiel. Spiekeroog. Shhhh!  Het eiland ter grootte van 3 voetbalvelden en een zandplaat (in werkelijkheid iets meer).   Eerst lege strandkorven en mistige uitzichten en dan plotseling in hittegolfmodus. Ik heb 3 boeken gelezen en een half. Dat was van een IJslandse schrijver, die ik niet kan aanbevelen. Mooiste citaat vanaf een terras (vrij vertaald): “’Realistisch’ is voor degenen die dat nodig hebben.”  Wat ze daar niet hebben: een pont die op vaste tijden vaart, asfalt, auto’s, lawaai, stank, luidruchtige uitgaansgelegenheden. Ja, het is er iets duurder. Dat komt omdat echt alles vanaf de overkant moet worden aangevoerd. Behalve de eigengemaakte marmelade van het hotel. De terugweg in een keer en met de jas in de koffer. Spiekeroog. Shhhh!

_stuurloos

Vandaag ruilen met morgen. Vanwege de betere strandweerverwachting. Dat kan soms als je 3 dagen werkt. Minimale bepakking.

Hoe ik mij laat leiden door omstandigheden. Stuurloos. Door bus 30, waardoor ik aan de Molentuinweg moet uitstappen. Door mijn schoenpolicy die maakt dat ik de tweede opgang moet nemen. Door watertappunt Wassenaarse Slag. Mijn stempelkaart is vol. Volgende keer krijg ik gratis koffie. Door de branding, die mij zo weer aanspoelt, als was ik een natte plastic zak. Door de zon, die zegt dat ik naar huis moet.

Tegenover de Soefitempel: Duinrozen met kleine botteltjes.

Dan dus morgen wel werken. Maar dat is ook wel weer leuk.

Klappertanden

Image

DSC_9156

Na de foto’s begon het te regenen en niet zo’n beetje. Zelden heb ik zo veel water in zo korte tijd zien vallen. En zelden heb ik daar middenin gelopen. De camera gauw in plastic.

Fijn om niemand tegen te komen. Alleen in de natuur. Ik heb zelfs Sterns gezien. Hun krijsen uit een andere tijd.

Geen droge draad meer aan mijn lijf. Klappertanden in de bus. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Blewbird bericht uit de wildernis tussen de randstad en de zee. Het kan nog.