Kantelpunt

Kantelpunt

Ik zie weer licht. Het glansde door mist en regen en straalde uit over mijn tere ziel. Alle gekheid op een stokje. Ik heb fijn gewandeld. Het voelde alsof ik een knoop ontwarde (nee, niet doorhakte), maar ik heb geen idee welke. Hoofdzaak dat het weer de goede kant opgaat. De dagen langer. Perspectief op de horizon, ook al was deze in het geheel niet zichtbaar. Kantelpunt. 

Als dat dan nog kan

Een belangrijk voordeel van storm en regen is dat er bijna niemand losloopt in de natuur. Ik kan dat dan niet laten. Nadelen horen hier niet thuis. Zorgvuldig mijn route kiezen. Wind tegen door de duinen en in de rug op het strand.

Wortel-pompoensoep bij Sunset Boulevard. Natte knieën. Niks dat een hete douche niet beter maakt. 

Zo is voorbereiden op straks niet meer werken heel goed te doen. Life isn’t all party though. Als ik straks niet meer werk, moet ik een goede tijdbesteding, waarvoor ik ook de deur uit moet.

Daaraan en aan nog meer wil ik de komende tijd aandacht besteden. Op zoek naar mijn echte innerlijke drijfveren, coaching, cursus, therapie, dat soort dingen. Als dat dan nog kan.

Fijnstof

Mist waar de zon af en toe vergeefs doorheen probeert te prikken. Het geeft niet. Goed voor huid en ademhaling. Fijnstof spoelt weg en gaat liggen. Op alle foto’s staat het zelfde. De soefitempel voor het eerst onzichtbaar.

Het is altijd weer een kunst om de juiste kledingcombinatie te vinden voor zo’n wandeling. Niet te koud, maar ook niet te warm. Dun genoeg, zodat de beweging niet wordt geremd.

Opruimen, tegen het licht houden, bezien op toegevoegde waarde. Op werk, maar ook thuis. Waar heb ik invloed op en wat kan ik bereiken.

De mussen op Wassenaarse Slag tonen geen interesse in mij of mijn broodjes.

Thuis draai ik een LP van 50 jaar oud die klinkt als gisteren opgenomen. Gitaren als klokken. Hoe deden ze dat toch?

Net doen alsof er niks verandert, veel anders zit er niet op, vrees ik.

Schatten

Ik raamde het op 3 kwartier en het duurde precies 45 minuten. Voor iemand die niet zo exact is, kan ik best aardig schatten. 

Als je het rond kunt lopen, mag je het houden. Dat zou mij goed uitkomen. Een prachtig stuk duin, zonder zicht op bebouwing, en ook strand en zee, een fietspad en een paardenpad om over te steken, 3 bankjes en een picknicktafel. What else do you need?

Doe meer met ongeveer!

Heerlijke dag, zomaar vrij om vrij te zijn.

ik hoor bij het nieuwe

Stoor mij niet, ik ben aan het multitasken! Alles onder controle ja, muziek (Aldous Harding, Meredith Monk), koffie (thermoskan, 2 kopjes), thee (pot, iets met groen en munt), koekjes, kerstkransjes (kerstkransjes?!). Aan mijn blog niet toegekomen gisteren, dus ik durf vandaag nog, terwijl het heel ander weer is, met hagel enzo en gisteren alleen van die motregen die de lucht schoon maakt en je gemoed.

Dat je van de ene kant van je leven naar de andere wordt gegooid en weet dat je niet alles kunt doen wat je zou moeten, maar dat het wel weer op zijn plek zal vallen, straks.

Een paar kilometer door beregende en bijna oplichtende duinen zijn voldoende om het allemaal weer in perspectief te zien.  

Laat los en kijk vooruit. Ik hoor bij het nieuwe en niet bij wat al was.

Een huis uit je hoofd

Vandaag heb ik op blote voeten door ijskoud water gelopen en over schelpen. Een goede realitycheck en van harte aan te bevelen bij stress en winterblues.

Vlak voor Wassenaarse Slag moest ik toch omdraaien. Er was de tijd, een afspraak die ik anders niet zou halen, en ook het tij, dat het vloed werd en het zwin overstroomd door nieuwe waterwas, aanwas, massa’s. 

Merkwaardig hoe je op het strand zonder agenda en PC alles toch op een rij krijgt. Alsof je een huis bouwt uit je hoofd. Waar je ‘s-morgens vroeg nog van wakker schrikt, is ‘s-middags je steun en toeverlaat. 

Ouder worden is topsport, zegt mijn buurvrouw, en zij kan het weten, maar ik voel het ook al een beetje. Als ik in 3 dagen mijn werk kan doen, heb ik er vier om de wereld te ontdekken. Dichtbij huis en bij de zee, daar ligt het ware geluk.

En met dit blog ga ik dan nog maar even door.

Waterlilies

Op mijn chromebook heb ik alles afgezet, maar op mijn telefoon verschijnen rare advertenties bij mijn blog. Vrouwen die binnen korte tijd aanzienlijke bedragen verdienen met lichte werkzaamheden in de eigen huiselijke omgeving. Weet je, ik geloof gewoon niet dat dat serieus is. Ik probeer dit zo op te schrijven dat je niet denkt dat ik naïef ben. Ik wil geen podium bieden aan dit soort misdadigers. Daarom ben ik bang dat dit mijn laatste blog moet zijn.

Nu had ik toch al een beetje last van zeg maar dalende bezoekerstientallen. En ik vind het vaak veel gedoe om zo’n blog te leggen. Bijna een ei. Maar ik zal het toch ook wel erg missen.

Net nu ik een beetje mijn vleugels aan het uitslaan ben. Anders met werk omgaan. Meer vooruit kijken en oriënteren op de wereld. Activiteiten, kunst, natuur enzo.

Een alternatief zou kunnen zijn om een overeenkomst aan te gaan met mijnheer WordPress. Dat kost iets en dan krijg je eigen ruimte zonder advertenties. Het is niet dat ik er niets voor over heb, maar ik heb dus ook een beetje last van het idee dat het bloggen als maatschappelijk fenomeen op zijn retour is. Dat je niet denkt dat ik naïef ben!

Wat ik doe, kan ook gemakkelijk bij Facebook, tumblr, Twitter, Flickr, of een ander platform. Minder gecompliceerd en veel directer.

Vandaag Den Haag. Dat was spannend. Uitgestapt op Mariahoeve en naar Centraal gelopen. Onderweg in een heus politiebureau (sanitaire stop), bij het Nationaal Archief (koffie) en uiteindelijk een broodje HEMA. Deeltijdpensioen is zo gek nog niet. In het stadhuis Waterlilies (https://denhaag.com/en/event/112901/waterlilies-in-the-atrium). En ook Prefered Pronouns (https://www.hivos.nl/fototentoonstelling-preferred-pronouns-te-zien-in-stadhuis-den-haag/), over transgenders. Daar moet je echt even gaan kijken. 

“Occasionally, some of your visitors may see an advertisement here,
as well as a Privacy & Cookies banner at the bottom of the page.
You can hide ads completely by upgrading to one of our paid plans.”

Nou ja.