Kantelpunt

Kantelpunt

Ik zie weer licht. Het glansde door mist en regen en straalde uit over mijn tere ziel. Alle gekheid op een stokje. Ik heb fijn gewandeld. Het voelde alsof ik een knoop ontwarde (nee, niet doorhakte), maar ik heb geen idee welke. Hoofdzaak dat het weer de goede kant opgaat. De dagen langer. Perspectief op de horizon, ook al was deze in het geheel niet zichtbaar. Kantelpunt. 

11 thoughts on “Kantelpunt

    • Ja, daar moest ik even aan wennen, maar inmiddels ben ik ‘om’. Bij een tsunami loopt de hele boel onder en vol, maar het risico daarvan is vooralsnog gering.

      Like

  1. Dat wat wandelen met je doet is zo fantastisch, ik loop tegenwoordig elke dag met twee hondjes, vandaag voor het laatst, ze verhuizen dit weekend, al zal ik ze nog wel af en toe zien in een weekend voor een troostwandeling, heb ook al verschillende verzoeken gehad van andere hondenbezitters, ik neem de tijd en zie wel.
    Dag mien jong, (das een Groningse groet:)

    Liked by 1 person

    • Jawel, de duinen spiegelen het schaarse zonlicht en lichten in doorschijnend groen. Je moet dat eens gaan bekijken, regenjas en stevige schoenen.

      Like

  2. Die grauwheid van de lucht blijft lastig te verteren, ik krijg vaak emigratieplannen in deze tijd van het jaar. Maar toen van de week de zon even doorbrak, hoorde ik gelijk al vogels fluiten, alsof het voorjaar was!

    Liked by 1 person

Comments are closed.