Ik heb zout

dsc_7531nIk heb zout. Ik wil wel met je koffie drinken en iets eten, maar ik moet eerst douchen. Opgang 23, vanmorgen, tussen alle wandelaars. Warm was het nog, maar je kon het al zien. Dat het om zou slaan en dat deed het ook. Zojuist naar Hoogvliet met een jas en regen. Gezwommen. Het water warm voor de tijd van het jaar, maar al flink afgekoeld ten opzichte van een paar weken geleden.

Is Bollenbadwijk nu echt zo erg? -Valt mee, anders zou ik het toch nooit ooit gekozen hebben? Uit elkaar gehaald en opnieuw samengesteld. Groter, sjieker en vooral meer. Zoals België. Iedereen wil gezien, maar niemand kijkt. De honden lopen er los en poepen alles onder. Ik heb zout. Ik spoel het af en was mijn haar.

Lifesaving

dsc_7439nIk stap uit de bus in de Van de Mortelstraat, omdat ik er al lang genoeg in heb gezeten, niet omdat ik er al ben. Bij de Noordwijkse Woningstichting mag ik niet plassen, want ‘we zijn hier geen openbaar toilet’. Glashard blijft ze, ook als ik aanbied te betalen en als ik aangeef dat het anders misschien mis gaat. Asociaal om iemand in kennelijke nood de toegang tot sanitaire voorzieningen te onthouden! Is dit Bollenbadwijk?

In de ‘villa’ drink ik iets en kleed mij om in strandwandeloutfit. Op het strand voor het dorp zijn de wereldkampioenschappen ‘lifesaving’, maar iets verderop is geen mens te bekennen. Ik loop in een rustig tempo (knie!) tot Duindamseslag, waar ik geniet van koffie en een broodje kaas. Op het strand, bewolkt maar niet koud, is het erg rustig. Lifesaving.

De laatste keer

dsc_7398nEen bijna fris windje bij de zee. Het zand lauw, de zon blaast, heet, maar niet meer zo krachtig. Mijn haar werpt een schaduw op het ruitjespapier. Nul inspiratie, maar dat is ook niet nodig. Gisteren geprobeerd om vandaag te verzachten, morgen moet blijken of dat is gelukt. De laatste keer, want vrijdag is het voorbij en de rest van de week moet ik echt werken. En weet je, dat is eigenlijk wel goed, voor de natuur en ook voor mij.

Het wordt vloed. Dan drijven de kleine kwallen, blauwe pubers nog, de zee weer in, op zoek naar nieuwe uitdagingen. En dat doe ik dan ook maar.

Rooskleurig

dscn1289Vermoeiend hoor, zo’n lange nazomer! Moet ik op tijden waarin ik andere dingen moet doen. Werk, leergang, vrienden bezoeken en familie. Afspraken, culturele activiteiten, boeken lezen, herfst, niet te vergeten Noordwijk, het leven gaat door. Naar het strand. Op de fiets, of –zoals vandaag- met de bus.

Lijn 38, Molentuinweg, Sabeltandtijger (nee, Salomonszegel!), over de brug door de duinen, net zo snel als blijven zitten tot de Vuurbaak. Goed voor buitenlucht en conditie en een rooskleurig gemoed.

Moet ik? Nee. Maar je denkt dat als het nog kan en dat het nog kan en dat het straks niet meer kan en dan doe je het en dan is het bijna moet. Snap je? -Is niet erg hoor, ik vind wel een modus.

Willy Zuid, aan het einde van de Katwijkse boulevard, is een van mijn favoriete strandtenten. Ga daar nu niet op mij zitten wachten, want ik kom er misschien twee keer per jaar. Friet en bier.

Noodknop

dsc_7308nWaar je aan loopt te denken. Zo fijn rustig was het al lang niet meer. De noodrem. Tussen Katwijk en Wassenaarseslag. Eerst een flinke slinger door de duinen, dan van de ene strandopgang naar de andere. Kopje koffie aan het slag (één vijftig). De noodrem in de trein is eigenlijk nergens goed voor. Stel we reizen samen en ik word onwel. Of er is een incident met een dronken medepassagier. Wat wil je dan doen? -De trein laten stoppen? Zinloos! Medische hulp en assistentie, advies van een goed opgeleide en uitgeruste (handboeien en medicijnkoffer) conducteur. Kortom: er moet een knop bij elke zetel waarmee je het bevoegde treinpersoneel kunt alarmeren. Misbruik wordt gestraft.

Wat was het fijn. Kilometers lang alleen maar af en toe een mens. Ik geniet tegenwoordig zo van rust en niks. En die knop die komt er wel.

Dopperafstand

DSCN1175Als ik hier niet ga wonen, moet ik wel de omgeving leren kennen. En als wel dan ook. De hitte voorbij. Wolken, een spat regen, dan weer zon, zon en regen tegelijk, zon links, regen rechts. En toch was het fijn. De route naar Duindamseslag afgezet met prikkeldraad, alsof anders de natuur er doorheen komt. In mijn korte broek van huis, dat doe ik in de stad niet. Mijn tweede fles water verstopt bij een konijnenhol aan het ruiterpad bij overgang 22. Want ze zijn hier nog niet zo ver als bij Katwijk en Scheveningen, met tappunten van Dunea op dopperafstand.

Met warm weer moet je goed drinken. Morgen nog zo’n dag en als mogelijk ietsje warmer?

https://www.dunea.nl/kaart-openbare-tapkranen

Speels en mild

DSC_7180Enkele wandelaars en een verstrooide jogger. De duinen tussen Katwijk en Wassenaarseslag. Later op het strand was het fris. Telefoon vergeten. Dat je dan ook niet weet hoe laat het is, dat geeft toch een merkwaardig gevoel. Alsof je je geen omwegen kunt veroorloven en niet langer stilstaan dan nodig.

“We Are All Going Down, Together”, zingspreekt Laurie Anderson, op ‘United States Live’. Gisteren gekocht in Haarlem. Een 5 LP-box uit 1984, die 32 jaar op mij heeft staan wachten. Heel actueel nu, met de verkiezingen daar voor de deur. En de muziek past mij nu goed. Speels en mild.

Geen bus terug want bloemencorso. Daar sta je dan met je boodschapjes.

Now zit ik hier

DSC_7076Rotterdam is groter dan je denkt. Ik moet er altijd oppassen, want de gebouwen wisselen er nog wel eens van plaats. New Orleans en De Rotterdam. Drie dagen was ik er nu, alsof ik mijn pasverworven stadsmeeuwschap moest bewijzen. Gezakt, ben ik bang. Van die kruispunten met auto’s zes rijen dik en ook nog trams en oversteken in drie fasen en niet zien waar je naartoe moet. Ergens bij de Euromast. Nou, dat is het dus niet.

Wél leuk: het centrum, kunst in de openbare ruimte, Zadkine, de Luchtsingel, de Delftse Poort, Hotel New York (omelet), de Witte de With (NRC), Centraal Station, tram 7, 8, 23, 25 en nog een paar, Leuvehaven, waterbussen waar je gewoon met je OV-pas in kunt, Kinderdijk (een handvol molens en honderden Japanners), Boompjes, de Erasmusbrug, Katendrecht, Markthal, Paalwoningen, Stadsterras (met vieze taart!), Museumplein, Uproot Rotterdam en nog zo nog wat van die dingen. Hilton vergane glorie? Nou, dat weten ze dan goed te verbergen!
.
Kortom, het ging eigenlijk wel.

De titel staat ergens aan de muur bij de luchtsingel. Kijk zelf maar als je er bent.

Blewbird kan niet kiezen

DSC_6903nKijk, ik ben eigenlijk meer een stadsmeeuw. Kleine Mantelmeeuwen doen het prima in een stedelijke omgeving. Mijn thuis is op een dak, maar zee blijft nuttig en nodig.

Vandaag bijvoorbeeld. Met de trein naar Den Haag Centraal en met lijn 9 naar Scheveningen Kurhaus, da’s ook wel een stadsding. Even op de pier kijken, stukje over de boulevard, idem. Maar dan lonkt opeens de wildernis. Het is sterker dan ik. Lopen over het strand naar Katwijk, op een prachtige friswitte zomerdag. Uren onderweg. Beetje zwemmen, beetje in de zon zitten, friet met mayo op Wassenaarseslag, kortom, lekker banjeren.

Helemaal niet erg om dan weer terug… Uitzicht over de daken. Bomen, kerktorens, stadhuis. Pasta met tomatensaus. Ach, best of both worlds.

Blauwe lucht en schaapjeswolken

DSC_6747nIk wil ergens zijn om er weg te kunnen, niet om er te blijven. Noordwijk, Katwijk, Leiden, Wassenaar, Den Haag, Scheveningen, Hoek van Holland, Rotterdam, Amsterdam, Haarlem, Zandvoort, IJmuiden, Wijk aan Zee, Castricum, Alkmaar, Egmond, Bergen, Noord Scharwoude, Schoorl, Camperduin, Petten, Callantsoog, Schagen, Den Helder, Texel, buitenland, enzovoort. Met de trein en te voet. Kust en kunst, mensen en muziek. Noordwijk voelt als een eindstation, Met beperkte bewegingsvrijheid. Vleugellam. Het strand tot Langevelderslag. De duinen een schelpenpad met prikkeldraad. Hondenpoep. Heen en weer, een gevangenis met blauwe lucht en schaapjeswolken.

Toch fijn gelopen. Tussen de buien. Duindamseslag. En dat daarna pas de zon doorbrak mocht de pret niet drukken.