Sociale distantie (2)

Ik ga hier even mee door. Bij gebrek aan beter. Mijn actieradius beperkt en territorium verkleind. Meer dan Rutte’s ommetje zit er niet in. Aan de andere kant: blij dat ik dit kan doen. Zo houd ik mijn spierpijn onder controle en mijn benen in beweging.

Bizarre tijden. Even bizarre informatievoorziening. We troosten ons met de gedachte dat de toename afneemt (vandaag minder ziekenhuisopnames dan gisteren, minder mensen dood), maar aan de andere kant: waar halen we vóór 1 april nog zo’n 600 intensive care bedden vandaan? En de top van de uitbraak wordt pas eind mei verwacht. We speculeren op basis van aannames, net als op de beurzen gebeurt.

Ondertussen staan we stil bij wat er verandert in de maatschappij. Dat je bij Dirk op de Langegracht een ontsmette winkelwagen in de hand geduwd krijgt. Dat je zonder niet binnen mag. Dat je alleen alleen mag winkelen, en dus niet meer met meer. Dat die meerdere gewoon wordt weggestuurd. Dat de limiet voor contactloos betalen is verhoogd,

Positief: de natuur, ook die in de stad, is momenteel prachtig en het ruikt overal veel frisser dan vóór Corona.

Toch maak ik mij een beetje ongerust om die IC-bedden. En waarom zijn er in Nederland zo weinig testen beschikbaar? Niemand van de Tweede Kamer-leden was daar ook maar een beetje kritisch op. 

Afstand houden, zo goed als het gaat.

Sociale distantie (1)

Ik kan heel goed alleen. In de duinen en op het strand. Dan kom ik tot mijzelf en kan ik rustig nadenken en afwegen. Even niemand zien doet mij goed. En bewegen in de frisse lucht.

Tussen mij en het strand zit een flessenhals, bus 31. Laat die maar even aan degenen die het echt nodig hebben. Voor de zekerheid reken ik mijzelf daar niet onder, ondanks dat ik niet over eigen vervoer beschik. Geen strandtent open, geen Katwijk Hoogvliet, HEMA, etcetera.

Een korte wandeling in Leiden als alternatief. Voor en achter de Rijnsburgerweg, tot de ooievaars, Blauwe Vogelweg (‘blue bird way’), Bio Science Park (zouden ze daar…), Naturalis (gesloten), Pesthuis (vroeger…), Station (uitgestorven) en dan zo weer naar huis.

Dat je niet denkt dat ik stil blijf zitten of niet de deur uit kom. Sociale distantie houd ik eigenlijk altijd wel een beetje. Nu dus wat strikter.

We redden het wel.

Alnu en Ascu

Alnu en Ascu staan samen op het strand. Verder is er nog niemand, hooguit een paar honden met hun baasjes. Katten hebben geen baas, alleen ondergeschikten.

Een prachtige dag. Misschien wel de voorlopig laatste waarop ik zomaar naar buiten kan. In de bus, in een strandtent (tosti van de plaat bij Zand), in een winkel, op het station.

Op het strand voel ik mij veilig. Afstand houden. Niet aangestoken worden en ook niemand besmetten. Blote voeten in het ijskoude water. Je weet hoe fijn ik dat vind. Reality check. 

Alnu en Ascu staan samen op het strand. Onaangedaan en dat zal wel zo blijven.

En ik, en wij, wij redden het wel.

Roots

Vandaag ben ik blij dat ik hier ben. Leiden, Katwijk, Wassenaar, duinen, strand. Waar ik vandaan kom, waait de wind harder en brandt de zon feller op je huid. De golven slaan met meer kracht op het zand en de regen komt harder binnen. Minder mensen, minder honden, meer eenzaamheid, vooral op woensdag.

Vergeleken met Egmond, Bergen, Schoorl, Camperduin, Petten en Callantsoog, is het bij Katwijk net een park. Half kunstmatige duinenrij met bunkers van de Atlantik Wall (Duits). Maar ja, die geeft wel bescherming tegen de wind en dat is op een dag als vandaag ook weer wat waard. Een baai tussen Hoek van Holland en IJmuiden.

Zo kwam het dat ik mijn parkrondje draaide. Wassenaarse Slag. Net lang genoeg. Wind mee terug op het strand. Honderden Drieteens Strandlopers en tientallen Tienteens.

Ach, er is in Zuid-Holland gewoon meer te beleven en beter te verdienen. Maar mijn roots liggen dus ‘daar’!

inzicht | insight

Tot zelfinzicht komen. Niet altijd even gemakkelijk. Pijn en rillerig. Nog van de griep. Dat het gewoon niet gaat. De boulevard op en neer en verder niet. Niet eens langs de soefitempel, niet eens tot de tweede strandopgang. Alleen maar tot de Triton en weerom.

Alleen maar omdat je wilt dat het er niet meer is, gaat het nog niet weg. Niet sterk, vooral eigenwijs. Niet eens eigenwijs, ignorant. Niet eens ignorant, dom.

Het hielp dat het regende, mot. Kon ik dat als excuus gebruiken. Nat, ongemakkelijk, koud. En dat de bus kwam aanrijden toen ik bij de halte keek.

Ik heb doorgelopen de afgelopen weken, omdat het moest, maar misschien mijzelf voorbij. Inzicht.

Gauw weer lente!

Concreet en tastbaar

Dik ingepakt, muts en wanten. Met plastic zakken links en rechts. Een met schepjes, vorkjes en vormpjes. Voor de buurtkinderen om mee te spelen. De andere afvalplastic waar anders vogels zich in vergissen. Ze zijn er nog, dit soort. En vorige zomer heeft ze maar liefst 26 kilo glasscherven van het strand gehaald. Dat heeft ook mijn voeten beschermd. Er zou een schoonmaakploeg naartoe moeten, vond ze. Maar ik vond dat ze het prachtig deed en precies de goede keuzes maakte. Extra zwaar nu omdat de vuilnisbakken er nog niet staan. Geen tijd om te helpen, dingen te doen. Voelde mij bijna een beetje schuldig en ging gauw de overgang over. Maar straks wie weet. Ik weet hoe het voelt als je dit doet. Concreet en tastbaar. Het beste alternatief voor dagenlang turen op een schermpje.