Buitengrens

DSC_4269Als Groot Brittannië straks uit de EU is, vormen wij hier aan de Noordzee de buitengrens. Ik verheug mij nu al op de bordjes. Voor de foto’s. En voor prikkeldraad en betonmuren heb ik een vreemde fascinatie.

Blewbird is van Europa, in het scenario waarin de individuele landen hun zelfstandigheid verliezen. Democratisch, menselijk en dierlijk en met respect voor zijn plaats in de wereld en ook voor het milieu.

Supermooie dag. Heerlijke wandeling. Blij met mevrouw HEMA. Dat ze het kopje koffie dat ik liet vallen kosteloos verving. En op het Stationsplein verkochten ze loten voor het leven. Elke dag een nieuwe kans en nieuwe prijzen. Buitengrens.

Advertisements

Wat te denken

DSC_4207Vorige week stond er nog niks. Tussen het Strandhuys en de Reddingbrigade. En nu Gamma huisjes. Vijf. Het verhaal gaat dat ze per boot werden getransporteerd. Bijna alles dat op het strand wordt gebouwd is onpassend en esthetisch onaantrekkelijk. Lelijk dus. Tenzij wit, hout, ijzer, glas, groen, blauw, licht en –vooral- tijdelijk. Strand is natuur, zee is wildernis. Hoe vaak moet ik het nog zeggen.

Ach, ik ben eigenlijk al blij dat ik het kan zeggen. Stuk in zuidelijke richting, deels door de duinen. Gevlucht voor hond, maar wel knollen van voetpad gejaagd. Wat moeten jullie wel van mij denken.

Schampen en schuren

DSC_4131Je loopt hier zo de bus in. Waar de randstad aan Leiden schampt en schuurt. Twintig, eenentwintig, dertig, eenendertig, zevenendertig, achtendertig, tweehonderdeenentwintig. Er komt er altijd wel een, als ze niet tegelijk komen en dan lange tijd geen. Twintig heen. Noordwijk en wat was het er mooi en stil.

Mevrouw HEMA snapt het niet helemaal. In plaats van een WC-bon bij de koffie, krijg je een koffiebon bij toiletbezoek.

Gelopen naar Duindamseslag en terug. Helemaal niet zo ver. Piepen en kraken, schampen en schuren. Af en toe een fotoexcuuspauze. Rondje rond mijn tas.

Boodschapjes bij VOMAR, op de hoek bij waar ik was. Tweehonderdeenentwintig terug. Die duurt wel lang, maar dan kom je ook ergens. ’t Heen, Molentuinweg, Biosciencepark, waar wetenschap schuurt aan commercie.

Grote Stad aan Zee

DSC_4074Dagen lengen merkbaar. Zo na zo’n storm is altijd fijn. Geen lange wandeling, gewoon een paar uurtjes, zo rond Katwijk, van het Raadhuis naar de Hoornes en langs de boulevard tot de tweede strandopgang. ’s-Middags meteen meubels kijken. Leiderdorp. Alles kan in de Grote Stad aan Zee.

Het is wel een beetje jammer dat Leiden zich het liefst achter zijn 17e eeuwse grenzen zou terugtrekken en dat de omliggende gemeente onwillig lijken om samen te werken. Hoog tijd dus dat de Provincie ingrijpt en zorgt voor heldere structuren en hoogwaardig openbaar vervoer.

De Leidse regio is te belangrijk om alleen aan de Leidse regio over te laten, zegt de Provincie Zuid Holland. Iemand kijkt naar ons en vindt dat we zelf niet goed genoeg over onszelf kunnen beslissen. Kijk, dat vind ik nu geruststellend! Grote stad aan zee.

Ankers

DSC_4032Blij dat ik even weg kon. Zelfde wandeling als altijd maar dan anders. Sommige fotografen leggen steeds dezelfde onderwerpen in hun directe leefomgeving vast. En daarmee in feite hun eigen ontwikkeling. Dat fascineert mij wel. Maar ik weet niet of ik ooit zo diep kan komen. Is ook niet aan mij om te bepalen. Ankers. Soefitempel. Viskraam. Vuurbaak. Strandopgang. Duinrand. Witte kerk. Blauwe Zeedistel (zomer). Windschermen. Kunst in openbare ruimte. Zand. Beton. Hekken. Vogels (maar niet van dichtbij). Strandpalen. Lucht. Licht. Wolken. Gevonden voorwerpen.

Bij Wassenaarseslag geen mus te zien. Gewacht op een telefoontje van L. en voorzichtig wandelend met haar gepraat. Ze merkte het wel. Dat ik niet stilstond. Een mevrouw die net gepensioneerd was, was aan het schelpen zoeken. Elke dag wel op het strand, zei ze. Kijk, daar ben ik nu jaloers op. Ankers.

Verwachtingsmanagement

DSC_3978Eindelijk weer eens naar Wassenaarseslag. Het is fijn op het strand, wel wat donker. Het lopen gaat goed, maar iets minder gemakkelijk dan ‘vroeger’. Mijn hoofd vol ‘huis’ en werk.

Verwachtingsmanagement, compromissen aangaan. Dingen accepteren die onvermijdelijk zijn. Ik kan het, echt. Op mijn bankje aan het slag krioelen de mussen om mij heen. Ze herkennen mij vast nog. Oeps, vergeten brood mee te nemen. Ook word ik uitbundig begroet door S, die met vriendin en hond uit wandelen ging. Wel jammer dat ik haar naam even was vergeten.

Onderweg valt geen spat, maar in de bus, op de terugweg, begint een ferme regenbui, zodat ik toch nog nat thuiskom.

Bezemschoon

DSC_3814Waar ik blijf. Vraagt Blew. Dat ik al weken niet op het strand ben geweest.

Logisch. Verhuizen. Eerst nieuwe nest opruimen. Dan achtereenvolgens. Alles inpakken. Alles overvliegen. De verhuizer. Alles laten uitruimen oude nest (bezemschoon). Alles uitpakken nieuwe nest. Al die dozen.

Deze tijd van het jaar. Ik schreef het vast al eerder. Als je opstaat weet je niet of het nog licht moet worden. Of dat het alweer donker wordt. Bezemschoon.

Gauw, Blew, gauw.

Oplossen

DSC_3589nBijna altijd als ik na zo’n drukke dag ga wandelen, vergeet ik iets, of gaat er iets mis in de planning. Een signaaltje dat ik onder hoogspanning sta. Ingeklemd tussen de voorbereiding van het nieuwe en de afronding van het oude. Een rondje langs het strand is dan het enige dat helpt. Een chip voor mijn camera. In plaats van meteen de duinen in, loop ik om naar het dorp en koop er een bij Blokker. Want je moet wel dingen oplossen, bij de pakken neerzitten brengt je niet verder. Op het strand is het heerlijk. Zon en lange schaduwen, heldere horizon, winterlicht.

Omnesten in sokkentijd

DSC_3506_00001DSC_3506Sokkentijd. Voorbereiden op wat komen gaat. Omnesten. Wat mee moet mee en wat niet weg. Pure noodzaak met harde deadlines. Ik zie wel hoe het loopt. Straks, vanaf de nieuwe plek vast wel weer zin om uit te vliegen.

Van wandelen komt nu niet veel. Afspraken, werken, dingen regelen. Al bij de derde opgang gaf ik het op. Nu liever thuis bij e-mail en telefoon. Omnesten.